Homoseksuele pinguïns

Toen ik deze morgen in de auto zat hoorde ik een verhaal over homoseksuele pinguïns. Het verhaal dat ik hoorde staat thans ook te lezen in de metro van vandaag.

In een Chinese zoo mogen 2 homoseksuele pinguïns na felle protesten van dierenactivisten toch vader worden. De pinguïns gingen de eieren van hun collega’s stelen, waarop de dierentuin hen wilde verbannen. Maar dankzij de protesten hebben de pinguïns nu toch hun zin (én eieren) gekregen. De twee sloebers hadden een hele strategie uitgedokterd om hun vaderwens te vervullen. Ze legden stenen voor de voeten van nietsvermoedende soortgenoten en gingen er vervolgens met de eieren vandoor.
Bezoekers smeekten de dierentuin om de twee een kans te geven ‘vader’ te worden. Daarop besloten de verzorgers eieren weg te nemen bij een koppel dat weinig kans maakt om ze succesvol uit te broeden. Volgens dierenkenners is het niet zo vreemd dat uitgerekend twee mannelijke pinguîns de drang voelen om eieren uit te broeden. Het is namelijk de verantwoordelijkheid van mannetjes om op de eieren te passen en die biologische drang is nog steeds aanwezig.

Als daar maar geen swaffelen van komt.

Shaddap you face

Bij Elke kan je sedert een aantal blogpost haar schoolgaande jeugd volgen. Hierbij is er ook steeds een muziekje uit het besproken jaar terug te vinden en te beluisteren.

Onlangs, bij het lezen van haar blogpost viel mij een song te binnen die mij deed herinneren aan een fietstocht die we met school deden.
Ik reed zo goed als vooraan, net achter een wagen die ons van muziek voorzag. Ik weet niet meer waarom wij muziek ofzo moesten hebben maar onderstaande song knalde toen meermaals door de luidsprekers.

Uit 1980.

Allemaal samen, hier zijn de lyrics:

‘Allo
I’m-a Giuseppe

I got-a something special-a for you
ready?
Uno
duo
tre
quatro!
When I was a boy
just abouth the eightth-a grade

Mama used to say: “Don’t stay out-a late
With the bad-a boys
always shoot-a pool

Giuseppe going to flunk-a school!”
Boy
it make-a me sick
all the t’ing I gotta do

I can’t-a get-a no kicks
always got to follow rules

Boy
it make-a me sick
just to make-a lousy bucks

Got to feel-a like a fool

And-a mama used to say all-a time:
What’s-a matter you? Hey! Gotta no respect

What-a you t’ink you do? Why you look-a so sad?
It’s-a not so bad
it’s-a nice-a place

Ah
shaddap-a you face!
That’s-a my mama. I can remember!
Big accordion solo!
Ah ! Play dat again! Really nice
really nice!
Soon-a come-a day
gonna be a big-a star

Den I make-a T.V. shows and-a movies

Get-a myself a new car
but still I be myself

I don’t want-a to change a t’ing

Still a-dance and a-sing

[ t’ing about-a mama
she used to say:
What’s-a matter you? Hey! . . .
Mama
she said it all-a da time!
What’s-a matter you? Hey!
Gotta no respect
. . .
That’s-a my mama!

Hello
everybody!
‘At’s out-a dere in-a radio and-a T.V. land

aid you know I had a big-a hit-a song in-a Italy with-a disc?
Shaddap-a you face,
I sing-a dis-a song
all-a my fans applaud

Dey clap-a da hands
dat-a make me feel-a so good;
You ought to learn-a dis-a song
it’s-a real-a simple –
See
I sing: “What’s-a matter you?” You sing: “Hey!”
Den I sing-a da rest
and den at de end
we can all-a sing:
Ah, Shaddap-a you face!
0.k.
let’s-a try it
really big –
Uno
duo
tre
quatro!

What’s – a matter you ? Hey !…

Kindje van de dag

Het is soms wat om 2 kindertjes op te voeden. Elke keer willen ze steeds hetzelfde doen.
De lichtjes van de kerstboom aansteken, om te eten dat ene bavetje aandoen waar jip en janneke op afgebeeld staan, beginnen met bowling spelen op de wii, beginnen met memory cards, de bank zijn bij monopoly, langst in bad blijven,.. Noem maar op. En als de één dan 2 maal na elkaar iets mocht doen dan gaan de poppen aan het dansen.
Ik heb er nu, hopelijk, een oplossing voor gevonden.
Vanaf nu is elk op toer, kindje van de dag. Hierbij mag de één alles doen op de even dagen, het andere mag dan alles doen op de oneven dagen.
Nu nog uitmaken wie de even dagen mag en wie de oneven dagen.

Reblog this post [with Zemanta]

Twitter

Sinds gisteren gebruik ik tweetdeck om tweetjes de wereld in te sturen. Of moet ik zeggen, gebruikte ik. Want toen ik deze morgen een berichtje wou posten kreeg ik een foutmelding:

oh_no

100 requests per uur? Hoe zou ik daar moeten aan geraken. Tweetjes sturen, profielkes opvragen,… dan nog.

Ik zal het maar op het feit steken dan tweetdeck nog in open beta is.

Update door comment van Tom; Het gaat dus om de request aan de API (controle of er nieuwe tweets zijn e.d.) Eens de settings gadeslaan dus.

5 minuutjes chance

In Eeklo spreken we over ‘5 minuutjes chance’ als ‘nu heb ik toch even geluk gehad’.
Voor mij zijn die 5 minuten letterlijk 5 minuten (of een ietsje langer).

Gisterenmiddag had ik frietjes gebakken. Toen ik terug kwam van een kort bezoekje bij een klant merkte ik in huis een lichte frietgeur op. Zonder dat ik mijn jas uit deed besloot ik om de friteuse buiten te plaatsen. Op het moment dat ik de schuifdeur opende besloot de friteuse echter een beetje te kantelen waardoor een hete vloeistof over mijn arm en vest vloeide. Friteuse snel buiten gezet en arm onder koud water. Een beetje flamazine en een doekje later kon ik terug aan de computer zitten.

Had ik die friteuse 5 minuten eerder willen buiten zetten, dan was ik verder van huis geweest. 5 minuutjes chance dus.

Piepende elektronica

Bruno schreef verleden week over biepjes in zijn auto. Als de temperatuur onder de 4 graden gaat dan doet de boordcomputer van biep.

Bij mij is er sinds verleden week ook zo een gepiep. De boordcomputer weet me dan te melden dat de ‘remblokken versleten’ zijn. 16500 KM vind ik toch maar weinig om reeds versleten remblokken te hebben, te meer de auto nog steeds goed gehoorzaamd wanneer ik op de rem druk. En tevens weerklinkt het gepiep te pas en te onpas. Een aantal km hoor ik niets, maar daarna is het een waar concert van piepjes. En mocht de boordcomputer mij nu willen melden dat de remblokken daadwerkelijk versleten zijn, dan zou één biep toch wel volstaan en dan zou de melding ook op de boordcomputer blijven staan. Althans dat is toch mijn theorie.

Het gepiep dateert van verleden week woensdag. Ik reed toen met de auto naar het werk in Brussel toen het gepiep zo, opeens in de file te Aalst begon. Donderdag en Vrijdag had ik geen tijd om de garage tijdens de openingsuren te bezoeken. Ik zou het Zaterdag wel doen. Maar toen had ik ook niet de nodige tijd. Zondag werd de auto niet uitgehaald en toen ik op Maandag naar Aalter reed weerklonk het gepiep niet meer. Blijkbaar heeft de computer zichzelf hersteld.

Me want tickets

Placebo, één van mijn favoriete bands. Op Zondag 31 Mei 2009 spelen ze op Pinkpop. Hoera zou ik zeggen.
Van het oorspronkelijke drietal schieten alleen nog Stefan Olsdal en Brian Molko over. Drummer Steve Hewitt stapte op omdat hij zich niet meer in de muziek van Placebo kon vinden.
Steve Forrest, voormalig drummer van de Amerikaanse rock band ‘Evaline‘ neemt Steve Hewitt zijn stokjes over.
De groep ‘Evaline’ speelde het voorprogramma van Placebo toen die aan het Amerikaanse luik van hun toernee in 2006 bezig waren.

Herman, staan ze ook op jou lijstje? Plz.

via
Vanop de officiële website:

06.08.08
PLACEBO – THE RETURN!
Placebo are back in the studio working on a new album! The band finished their last touring campaign in September of last year in the USA (on the Projekt Revolution tour with Linkin Park and My Chemical Romance). Since then the band have taken some much needed time out and over the past couple of months have been hard at work writing and demoing new material in London. The boys are now recording with producer David Bottrill (the man behind Tool’s ‘Aenima’, ‘Salival’ and ‘Lateralus’ albums, Silverchair’s ‘Diorama’ and dEUS ‘The Ideal Crash’). Engineering the album is James Brown who worked with the band on ‘Meds’.

De godin van de overwinning

Veel titels voor deze blogpost spookten gisterenavond woensdagnacht door mijn hoofd terwijl ik in de auto zat die ons terug bracht van Luik naar Brussel.

Het zit zo, door een verhaaltje te doen over een roze voetbalschoen (er was eens….) mocht ik met enkele andere gelukkigen naar de wedstrijd Standard Luik – Sampdoria Genua gaan kijken.
En het was niet alleen naar de wedstrijd kijken, nee-eeen, het verhaaltje ging als volgt verder:

05 uur. Ik trotseer het vroege ochtenduur om op te staan.
Ik vertrek omstreeks twintig voor zes naar Brussel alwaar ik om iets na zeven op het werk aankom.
Omstreeks 15u20 vertrek ik richting Heizel esplanade waar ik iets voor 4 uur aankom. Een tourtje rond het atomium rijden was hierbij inbegrepen.
Kennis maken met de andere gelukkige bloggers.
Boskabout(ertje)
Fiedelewie (haar nick komt van het neuriën des Mission Impossible thema, dit terwijl ik dacht dat dit van Keno kwam)
Dirk, Houbiedotcom
Peter, Nettooor, schalke noel fier adept.

Vincent uit waasmunster en Claude uit Waregem waren onze contacten van Nike. Verder was er nog een Waalse blogger die een invite gewonnen had + een tussenpersoon tussen Nike en Talking HeadsSofie.

Iets na zes waren we in het koude Luik. Hier had het duidelijk gesneeuwd. Met dank aan de smart phones vonden we parking C waarop we de Van achter lieten. Vervolgens mochten we als priviligé de ontmoetingsruimte binnen wandelen en aan tafel plaats nemen.
Daar werden we op een glaasje champagne, wijn en de bijhorende lekkere lunch getrakteerd.
We maakten de Nike-mannen een beetje wegwijs in het web2.0 gebeuren.

Toen we aan de hoofdschotel begonnen kwam de manager van oa Steven Defour, Paul Stefani ons vergezellen. Altijd leuk om zo een mensen eens over de voetbal te horen praten. Helaas had hij geen klein geheimpje in petto hetwelk we via dit medium als eerste naar buiten zouden kunnen brengen.

Zo werd het tijd voor de wedstrijd. Mens, wat een sfeer daar op sclessin. Van de koude temperatuur werden we al snel niets meer gewaar en we lieten ons meedrijven in een explosie verbale kracht dewelke zou eindigen in een klein orgasme op het moment de spelers de arena betraden.

Ondertussen weet iedereen dat een sterk standard het met 3-0 haalde van Genua. Dat zelfde Standard zou dan dit weekend met 1-2 de boot ingaan tegen topclub Zulte Waregem.

Na de wedstrijd was het eventjes wachten om enkele spelers te ontmoeten.
Zo konden we handjes schudden met Steven Defour, Igor de Camargo en Bonfim Dante. Het was één uur toen Claude de Van op de parking aan de Heyzel parkeerde.
Bedankt voor alles jongens, we komen jullie zeker nog tegen in het web2.0!

Titels die me tijdens de dag door het hoofd spookten waren onder meer:
Gebeten door een rode microbe.
Vurig feest.
Tous ensemble.
De godin van de overwinning.
Sterk team.
Eén grote familie.