Brieven

Brieven, zoals een brief op papier en met de post verzonden.

Toen ik in het leger zat ontving ik regelmatig brieven van het thuisfront; Ook van enkele vrienden en vooral vriendinnetjes mocht ik regelmatig een brief ontvangen. En veel van die brieven heb ik nog ergens liggen.

De laatste jaren is een brief echter niet meer aan de orde. Enkel betalingen die je niet gemachtigd hebt om via Zoomit of via mail te laten geworden komen nog via de analoge brievenbus binnen. En reclame, ook al komt die ook via mail binnen, krijg je daar ook nog in.

Zo kwam ik tot de vraag welke informatie onze kinderen nog zullen overhouden aan hun jeugd. Ze hebben natuurlijk veel meer foto’s en filmpjes – ik die het zeer jammer vind dat er over mij geen filmpjes bestaan van toen ik een jonge snotneus was- dan ons. Nu al kijken ze regelmatig naar filmpjes op mijn youtube kanaal of kijken ze naar een opgenomen dansshow op dvd; Hier ben ik dus wel jaloers op.  Maar correspondentie, dat zal er nauwelijks zijn. Want ik neem aan dat de emails niet bewaard laat staan afgeprint worden. De belangrijke mails die worden wel een tijd lang in een archief bewaard, maar na een tijd vervliegen die ook in de digitale wereld.

Maar zo een brief, het heeft nog altijd iets.

Goede- morgen/middag/avond

Ik heb zelf zo de gewoonte om, naargelang het tijdstip van de dag tegen passanten, mensen op de trein,  maar vooral tegen collega’s op het werk een goede- morgen/middag/avond te zeggen.

En telkenmale sta ik er versteld van hoe weinig hoikes ik terug krijg. tenzij van de die hards die ik aan de koffiemachine ontmoet. Of die paar collega’s die bij mij in dezelfde ruimte zitten. Valt mij ook op dat het meestal ik ben die de eerste goedendag zeg.

Noordstation

Een week of twee terug voelde ik mij even verdwaald in het Noordstation van Brussel.
Al bij al kom ik hier al een 7-tal jaren sinds 2005 en toch herkende ik de gang niet waar ik in terecht kwam toen ik de trappen van het perron afdaalde.
Ik wist wel dat ze aan de noordgang aan het werken waren dus ik dacht dat ik daar in liep. Hoewel dit dan wel zeer snel vernieuwd zou zijn.. Ik verwachtte dus dat ik, op de linkerkant – aan het einde van de gang, uit zou komen aan de GB express. Maar dat was dus niet het geval, ik zag recht voor mij een apotheker. Eventjes schudde ik met het hoofd en kwam dan tot het besef dat ik uiterst links van het station was beland; de zuidkant dus waar je naar links gaat om naar het centrum te gaan. Ik diende dus rechts mee te volgen om uiteindelijk voorbij de quick te passeren en mij zo een weg te banen naar de hoofduitgang. Kleine mindfuck dus.
De vernieuwde gang, open sinds 080217, mag er best zijn, maar dat mag dan wel voor 11 mio euro.

18 onbekende dingen voor

Gevonden op de site van het eens zo leuke weekblad, Humo.

18 dingen (gebruiksvoorwerpen) die een hedendaagse <19-jarige niet meer kent. Hoewel ik heb mijn twijfels over een aantal en vraag het daarbij aan de hier aanwezige 13 en 11 jarige. Maar eerst doe ik een paar toevoegingen aan de lijst (die mij nu zomaar, in een tijdspanne van één minuut,  te binnen schieten):

Een pager (ofte een Bieper of ook nog semafoon). Ik heb zelf nog zo een ding gehad, ergens begin de jaren negentig. Ik kon toen opgebiept worden als signaal om de oproeper zo snel mogelijk op te bellen; Dit gebeurde dan van zodra ik een telefooncel zag staan of als ik ergens bij een klant was.
– De net vernoemde telefooncel. Dit was een kleine afgesloten, openbare ruimte, waarin zich een telefoontoestel bevond. Daarmee kon je na het inwerpen van Belgische franken, telefoneren.

Zo een telefooncel dat brengt mij dan naadloos over tot het straatbeeld alwaar die nogal veel te vinden waren. En als ik daar aan denk dan denk ik vooral aan wij, de jeugd die toen met 50cc-er rondreden. Zoals een Camino, een Yamaha Sting een Yamaha DT, een Honda MB5/MT5/MTX of MBX, een Aprillia,..)
Honda MT5:
Yamaha DT

Honda Camino

 

 

 

 

 

 

De Yamaha Sting

Verder nog in dat straatbeeld reden gekke wagens rond. Zo half de jaren tachtig was  de Ford Sierra met van die strijkplanken als spoiler achteraan op de koffer. Of die strijkijzers van Citroen, halfweg de jaren zeventig. In de jaren 80 kwam datzelfde citroen met de BX waarvan de ingezakte achterkant na het starten zo mooi omhoog kwam. Hydropneumatische vering noemt men zoiets.

Ford Sierra (cossworth):

Het strijkijzer van Citroen.

Citroen BX


Op naar Humo:

1. Encyclopedie (Rune 1 – Elle 1)

Toen Wikipedia nog niet bestond, werd ‘s werelds kennis verzameld in een encyclopedie. De eerste werd geschreven in de jaren 1700, de laatste Nederlandstalige kwam uit in 1993: de Winkler Prins, in 26 dikke boekdelen. In veel huizen prijkte een lange rij van die ruggen in de boekenkast, duidelijk nooit opengeslagen. Dan wist je: hier is een deur aan deur verkoper langs geweest. Encyclopediën werden – net als stofzuigers, trouwens – vaak aan de man gebracht door bedreven vertegenwoordigers.

2. Antwoordapparaat ( na even onderhandelen en het zien van een afbeelding: Rune 1,5 – Elle 1,5)

De voicemail van de 20ste eeuw, uitgevonden in 1949, maar pas in de jaren tachtig echt populair geworden. Het apparaat moest aangesloten worden op het vaste telefoontoestel en de boodschappen werden opgenomen op mini-cassettes. Cassettes werkten met magnetische geluidsband en doen in hippe muziekmilieus stilaan weer hun herintrede. Waarom? Geen kat die het weet. Vinyl is een betere geluidsdrager dan mp3, maar cassettetape, dat stinkt pas echt.

3. Walkman (Rune 2,25 – Elle 1,5)

Nog zo’n ding waar je cassettes in moest stoppen. Draagbare transistorradiootjes en platen- en casettespelers met ingebouwde box bestonden al langer, maar in 1979 was dit de eerste écht compacte (11 centimeter op 9, 300 gram) geluidsdrager waarop je je eigen muziek kon spelen. Een megasucces van Sony (van de echte Walkman alleen werden wereldwijd 220 miljoen stuks verkocht) , maar in 1998 – de draagbare cd-speler had zijn intrede gedaan – was het liedje alweer helemaal uit.

4. Rolschaatsen (Rune 3.25 – Elle 2.5 – hebben ze trouwens thuis)

De uitschuifbare rolschaats (one size fits all) die je om je gewone (sport)schoenen gespte. In de discoperiode, late jaren zeventig, begin jaren tachtig, werden ook rolschaatsen die op basketsneakers waren gemonteerd even in zwang, maar het is de komst van de inline skate of skeeler (1979, een uitvinding van twee ijsschaatsende broers die ook in de zomer wilden trainen) die de gewone rolschaats definitief de nek heeft omgewrongen. Een vaste, stevige schoen én de vier wielen op één rij, waardoor je plots een pak harder kon gaan.
5. Tikmachine (Rune 4.25 – Elle 3.5)

Als iemand vroeger een tekst aan het tikken was, kon je dat van ver horen. De ijzeren mechaniek, de hamertjes met letters die tegen het papier sloegen, de wagen met het papier die je elke keer weer op zijn plaats moest roetsjen… Het was een gedoe. Vuil ook, als als de hamertjes met letters in elkaar haakten en je ze met je vingers uiteen moest halen. Eind jaren tachtig kwamen elektronische tikmachines op, maar die waren, door het snelle succes van de computer, geen lang leven beschoren.

6. Stencilmachine (geen van beiden die een idee hebben)

Tot eind jaren ’70 van de vorige eeuw maakte je geen fotokopie van een tekst maar een stencil. Fotokopiëren bestond wel al (sinds de jaren 40) maar was lang onbetaalbaar, ook voor scholen en kleine tot middelgrote bedrijven, de grootste afnemers van stencilmachines. Het werkte zo: in een mechanische tikmachine stopte je een blanco stencilvel. Dat bestond eigenlijk uit twee vellen: één gewoon dun blad, en daaronder een blad met een waslaag erop. In die was tikte je de tekst (je kon er ook met een hard voorwerp in tekenen) en dat was dan de drukplaat die in de machine ging. Het enige wat je moest doen, was papier invoeren (zoals bij een fotokopieerapparaat) en – aangezien de meest courante modellen mechanisch waren – te draaien aan de hendel om het papier door de printrollen te jagen, al kwamen er later ook wel geautomatiseerde modellen op de markt. De stencilmachine was de drukpers van de underground: onder meer de studentenrevolte van mei ’68 in Parijs werd met stencil-pamfletten op gang gezwengeld. Ook in de punkperiode werden veel fanzines nog gestencild.

7. Fax (Rune 4.75 – Elle 4)

Ook wel telefax genoemd, en nu weet je meteen waar de naam van het VTM-programma ‘Telefacts’ vandaan komt. Voor de komst van e-mail was dit dé manier om tekst en beeld à la minute naar iemand anders sturen. Het ding werkte als volgt: je voerde een blad papier in, vormde het faxnummer van de persoon die je de informatie wilde opsturen, en dan ging het ding tuuten. Was het tuuten gedaan, dan had de andere persoon de tekst toegekregen en rolde die als een kopie uit zijn fax. Wonderlijk snel, vonden ze toen.

8. Autotelefoon (Makkelijk gezien het woord.. Rune 5.75 – Elle 5)

Nog voor er gsm’s bestonden, kon je al mensen bereiken in de wagen of de boot. Rijke mensen, want het was duur spul. En lomp, het zag eruit als een gewone vaste telefoon, alleen was de bak waar je de hoorn op moést leggen nog groter. Een lang leven was de autotelefoon niet beschoren: van 1980 tot 1999.

9. Tv-antenne (hadden we in Spanje zegt Elle. Juist. Rune 6.75 – Elle 6)

Voor de kabeltelevisie zijn intrede deed, had je ook om televisie te kijken een antenne nodig, die op het dak werd geplaatst. Het ding was meestal 1 tot 2 meter hoog, en bij hevige wind of stormweer kon het beeld verstoord zijn. Of kon je antenne omwaaien. Vogels waren de grootste fans van de tv-antenne. Sinds die verdwenen zijn, is hun aanbod openbaar zitmeubilair meer dan gehalveerd.

10. Gsm met uitschuifbare antenne (ok… elk een punt)

De eerste gsm’s hadden een antenne, één die je moest uitschuiven voor je kon bellen. De toestellen waren ook twee keer zo groot als een smartphone en wogen drie keer zo veel. De eerste gsm’s, van Motorola, kwamen in 1983 op de markt en kostten 4.000 dollar. Je kon er enkel mee bellen. En iemand de kop mee inslaan.

11. VHS-video (Rune 8.75 – Elle 8)

Televisieprogramma’s opnemen deed je met een videorecorder. De eerste modellen kamen op de markt in de tweede helft van de jaren zeventig, en je had drie verschillende systemen: Betamax (van Sony, gelanceerd in 1975), VHS (van JVC, 1976) en Video 2000 (van Philips en Grundig, 1977). VHS was het minst performante systeem van de drie, maar slaagde er uiteindelijk wel in om de andere twee uit de markt te spelen. Vooral omdat Sony weigerde porno op zijn Betamax-casettes te zetten. JVC kon het geen fluit schelen, dus werden zij in een wip marktleider, want in veel videotheken (ook bijna ter ziele gegaan) was porno (toen nog niet via internet beschikbaar) verantwoordelijk voor het grootste deel van de omzet. In 1995 kwam de eerste dvd-speler op de markt en nog eens tien jaar later was het met VHS helemaal over en uit.

12. Belgische frank (is geld duh.. 40 frank is zo ongeveer een euro Rune 9.75 – Elle 9)

Verdwenen in 2002, toen de euro het helemaal overnam. Een van de mooiste munten was het 5 frank-stuk dat beeldhouwer Jean-Paul Laenen in 1986 ontwierp. Vijf frank was 12 eurocent. Je kon er toen nog een snoepje mee kopen.

13. Floppy disk (geen enkel idee, niemand punten)

Harde schijven waren in de jaren tachtig en het grootste stuk van de jaren negentig nauwelijks betaalbaar, dus sloeg je je gegevens op een floppy disk op: een dun, flexibel schijfje plastic, bedekt met een magnetiseerbare laag, en gevat in een slap vierkant of rechthoekig omhulsel. Niet te véél gegevens, want er paste niet eens anderhalve megabyte op. En dan was het nog eens broos spul ook, dat zo stuk ging. Dat beterde in de jaren negentig, toen de floppy door de iets hardere diskette werd vervangen.

14. Commodore 64 (Rune 10.25 – Elle 9.5; een half puntje voor de goodwill)

De eerste spelconsole, uit 1982, al was het eigenlijk gewoon een homecomputer, zoals dat toen heette. Homecomputer, omdat computers toen nog geen dingen waren die je thuis had staan. De Commodore had geen scherm, maar moest je aansluiten op je tv-toestel. En je kon er dus spelletjes mee spelen. Simpele spelletjes, die op cassetjes (!) stonden en later op floppy’s. Spelen deed je met een joystick: lijkt op een stuurknuppel van een vliegtuig, en deed wat de remote van een Play Station doet. Het waren de games die voor het succes van de Commodore 64 zorgden. En ook de eigenaars hadden succes. Wie een er één had, was – net zoals de eerste bezitters van radio en televisie – verzekerd van veel vriendenbezoek.

De productie werd in 1994 stopgezet.

15. Diaprojector (heb het er deels uitgekregen – Rune 10.75 – Elle 9.75)

Dia’s of diapositieven waren foto’s die positief ontwikkeld waren op doorschijnend materiaal dat in een kartonnen raampje zat gevat. Je kon ze in een diaprojector stoppen, een soort lichtbak, en projecteren op een wit scherm of een witte muur. Die projector zoemde meestal redelijk luid en ook het wisselen van de dia’s – ze schoven in een lader vooruit – maakte lawaai. Werd vooral gebruikt om vakantiefoto’s aan de hele familie te tonen of lezingen van beeld te voorzien. De diaprojector was bijna altijd de voorbode van een half uur verveling.

16. Inbel-modem ( een modem is gekend, doch een inbel modem niet)

Modems bestaan nog altijd, al weet je het misschien niet: ze zitten meestal in je computer en je hoort of ziet ze niet. Dat was vroeger anders. Voor internet – ongeveer tot eind de jaren negentig – had je inbelmodems, die verbinding maakten met het telefoonnet en daar een vre-se-lijk lawaai bij produceerden. Hoog en snerpend elektronisch gekrakeel dat de wachttijd alleen maar enerverender maakte. En toch: begin erover tegen een dertiger en hij of zij zal een glimlach vol nostalgie produceren.

17. Gele briefkaart (0)

Een voorgefrankeerde gele postkaart. Ook het adres had er eigenlijk al op kunnen staan, want meestal werden ze naar dezelfde plek verstuurd: BRT, Reyerslaan 52, 1043 Brussel. De gele briefkaart werd vooral gebruikt om deel te nemen aan spelletjes op radio en televisie. En in die tijd had je maar een radio- en tv-zender. De gele briefkaart bestaat nog altijd, maar is bijna volledig in onbruik geraakt.

18. Telefoonkaart (een simkaart? Nee. Een batterij? 0 punten)

Ook die bestaan nog, maar worden net zo weinig verkocht als gele briefkaarten: telefoonkaarten. Je kon ermee terecht in telefoonhokjes, ook al een bedreigde soort. Telefoonkaarten kon je niet opladen, je kocht ze voor een bepaald bedrag zoals je een belkredietbewijs voor je gsm koopt. Ze leken op bankkaarten maar voelden mat aan, door de laag thermolak die erop lag. Net zoals postzegels, werden telefoonkaarten met heel veel verschillende afbeeldingen erop gemaakt en werden ze het lijdend voorwerp van een verzamelwoede.

De week van eigen kweek

Op Studio Brussel stond de week van 27 Februari tot 3 Maart in het teken van Eigen Kweek. Dat is dus een ganse week muziek die door een Belgische band gespeeld is. Wat The XX hier dan staat tussen te doen is voor mij een raadsel.

Daarenboven:
– 8 Maal Gunther D
– 3 Maal Altrego op één dag (op goed 7 uur tijd – Donderdag)
– Veel te veel Tamino en Wallie, die ook.
– Geen Mintzkov?

Opmerkingen bij jullie? Missen jullie een groep?

De top- en flopshot van week 250217 tem 020317

In navolging van de Hotshot op Studio Brussel wil ik hier, op vrijdag, de Top- en Flopshot aankondigen.
Daar waar de Hotshot van StuBru de plaat is die de komende week het meest zal gedraaid worden op de zender, is mijn top- en flopshot de topplaat en de meest afschuwelijke plaat van de afgelopen week.
Akkoord, ik moet het hebben van de muziek die ik vooral op Stubru hoor, of via spotify kan ontdekken, maar ik zou deze wekelijkse rubriek interactief willen maken door jullie inbreng te vragen.
Heb jij de afgelopen week (van zaterdag naar donderdag) een heel goed nummer gehoord of net een nummer gehoord van hetwelk je denkt ‘hier zet ik de radio op een andere zender/zet ik de radio even uit’, laat het mij dan weten via de comments. Ben echt benieuwd of dit gegeven van de grond raakt 🙂

Laat mij alvast starten met de Flopshot voor de week van 250217 tem 020317

De flopshot gaat al een tijdje mee en komt uit de nieuwe lichting. Begrijp niet dat die (kleinere) zalen op een minimum van tijd uitverkocht krijgt. Hij probeert zelfs I Bet You Look Good On The Dance Floor van Artic Monkeys te coveren. Bah! Sorry, dat ook een beetje. kwestie van beleefd te moeten blijven.

Daartegenover staat dan de topshot. En laat dit nu net de hotshot zijn van deze week bij Studio Brussel. En ook uit de nieuwe lichting, maar dan van vorig jaar.
Equal idiots – Put my head in the ground.

 

Niet akkoord? Laat het mij vooral weten.

Rodekoolsoep

Gisteren stond er rodekoolsoep op het menu op het werk. Dat je van alles soep kan maken is best wel logisch, daarom is het ook soep, maar ik had hier nog nooit van rodekoolsoep  gehoord, laat staan er van gedronken.
Maar de soep was lekker. Zelf vond ik ze niet echt naar rodekool smaken maar dat zal meer zijn doordat het op het werk een grootkeuken is. De kleur van rode kool was er in ieder geval wel.
Het gaf mij wel de aanleiding om eens rond te neuzen op het internet na hoe je nu een rodekoolsoep dient te maken.
Al snel kwam ik op deze bereiding uit:

Ingrediënten

1 el olie
1 teen knoflook, fijngehakt
1 ui, gesnipperd
2 cm verse gemberwortel, geschild en fijngesneden
300 g rodekool, in dunne repen
mespunt gedroogde chilivlokken
1 tl gemalen komijn (djinten)
sap van ½ citroen
750 ml warme groente- of vleesbouillon
125 ml zure room
gemalen piment of komijn om te bestrooien
Extra: blender of staafmixer

BEREIDING
Verwarm de olie in een pan met dikke bodem en bak knoflook, ui en gember 1 min. Voeg de rodekool, chilivlokken, komijn en het citroensap toe. Schenk de bouillon erbij en breng aan de kook. Zet het vuur lager en laat de soep 20-25 min zacht koken tot de kool gaar is. Breng op smaak met zout en peper. Pureer de soep in een blender of met een staafmixer heel fijn. Schenk de soep in glazen en schep in elk glas een lepel zure room. Strooi er piment of komijn over.

Of ik er die zure room bij zal doen, dat weet ik nog niet.

Gevonden bij Elle.