The Push

Dit gaat niet over Universal nation, het computerlied van Push dat het laatste jaar tot vervelens toe op een niet nader genoemd radiostation gespeeld wordt.
Anders had er Push gestaan in de titel van deze post en nu staat er The Push.

Gisterenmiddag zag ik in mijn tweetdeck een tweet van ene Kamiel De Bruyne passeren. Voor diegene waarbij niet direct een belletje gaat rinkelen bij het lezen van deze naam:

Kamiel is het brein achter het tv programma ‘Sorry voor alles‘. In 2017 won hij hier trouwens een Emmy voor.

Natuurlijk wou ik dat dan zien, één van de favorieten van de bedenker van één van mijn favoriete tv-shows van de laatste tijd. Toegegeven, het sorry voor alles concept geraakt een klein beetje uitgemolken maar het blijft een zeer goed in elkaar gestoken programma.

The Push dus. Van Derren Brown.
Dus gisterenavond, nadat we naar dat andere leuk programma, groeten uit, keken startte ik netflix op. En ik ging verdwaasd slapen.

Mentalist Derren Brown voert een gedurfd experiment uit dat laat zien hoe je via manipulatie gewone mensen kunt aanzetten tot schokkende daden

Voor diegene die dan ook het lied van Push niet onmiddellijk kennen ondanks het gepush op de radio, hier ga je:

Punten voor de treinbegeleider

Gisteren op het treintje van Brussel naar Aalter kwam de treinbegeleider af om ons vervoerbewijs te controleren. Maar we kwamen net aan in Aalter dus velen van ons stappen daar af.

Toch vroeg de treinbegeleider nog naar ons vervoerbewijs. Ik heb daar natuurlijk geen enkel probleem mee.

Hij zei evenwel, ‘we moeten zoveel mogelijk bewijzen controleren want we krijgen daar punten voor’. Ik keek alvast vreemd op. Punten krijgen om reizigers op hun vervoerbewijs te controleren. Er bestaan imho betere manieren om vervoersbewijzen  te controleren. Trouwens hoeveel soorten vervoersbewijzen zijn er bij de trein. 5? Een abo, een dagkaart, een tienrittenkaart, op de smartphone (enkel op thalys) … En elk bewijs dient op een andere manier bekeken te worden.

Maar die punten.. Tot wat dienen die dan? Krijgt de begeleider dan meer loon? Of moet de begeleider vrezen dat Jos dit te horen krijgt en de begeleider gaat schorsen/ontslaan?

Leeftijd

Aan de koffiemachine, eerder deze morgen, deed ik een praatje met een toffe collega. Doordat we toch wel een paar raakpunten hadden naar interesses en ook de jaren 80 deels in een basketwereld meemaakten vroeg ik naar zijn leeftijd.

Net 50 geworden zei hij. En toen ging het in mijn hersenen van’ Wow, dat is best al oud’. Dat werd al snel gevolgd door ‘Huh, maar neen, ik ben daar ook bijna, dat is niet oud’.

 

Over donkere wolken en de zon

Het spreekwoord zegt dat er na regen zonneschijn komt en in veel gevallen is dit ook wel waar.

Neem nu een goede drie jaar geleden. Ik schrijf één en ander neer in een vrij lange blogpost waaruit blijkt dat ik het nu allemaal wel eens voor elkaar wil krijgen.

Na nog wat korte projecten te hebben gedaan tussen Juli 2015 en December van dat jaar krijg ik mogelijks de kans om voor een groot bedrijf te beginnen. Daarvoor ga ik in December 2015 voor het eerst gaan praten in Brussel. Het interview verloopt goed en ik mag nog eens terug keren. Nu zal één van de grote bazen aanwezig zijn bij het gesprek. Ook dat verloopt goed en daardoor kan ik een derde keer terug gaan. Deze keer voor diverse testen. We zijn ondertussen evenwel half Januari en ik wil nu echt wel aan de slag. Een paar keer klopt er een kort projectje op de deur maar op aanraden wacht ik nog even af. Het ziet er immers goed uit om aan een lange termijn opdracht te kunnen starten. Ik neem het risico en wacht.

En dat blijkt de goede keuze te zijn. Plots gaat het dan vrij snel en krijg ik begin Februari de bevestiging dat ik op 15 Februari kan starten. Bij Engie te Brussel.

Kijk, ik wil nu heel open en eerlijk zijn. Voor mezelf is het belangrijk om dit eens van mij af te schrijven. Voor diegene die het reeds tot hier lazen een teken dat ze enigszins geïnteresseerd zijn in wat ik neerpen.

Door de drie mindere – noem het donkere – jaren die het gevolg waren van eerder labiele en onzekere periodes in mijn beroepswerkzaamheden als zelfstandige in dit bijwijlen ‘***land’ kwam ik op ongeveer een -70K te staan. Geen sociale zekerheid voor mij zolang aldaar geen 60K betaald zou worden. De andere 10K waren voor de BTW die net als de sociale zekerheid belachelijk hoge intresten aanrekenen en weinig tot geen beetje medeleven tonen. Integendeel.

In het begin was hier niemand van op de hoogte. Ook de vriendin niet. Ik zou dit alleen afhandelen. Klanten kregen evenwel een schrijven van den BTW dat al wat ik aan hun zou factureren rechtstreeks aan de BTW diende betaald te worden. Eén van mijn klanten haakte af. Jammer. Toen er weer eens een grotere wagen aan onze deur stopte, hield ik mijn hart vast, het zal toch – weer – geen deurwaarder zijn.

Ik stapte in Maart 2016 binnen bij Zenito, mijn sociaal secretariaat binnen, en vroeg een duidelijke kijk op de zaak. ‘Wat wil Meneer betalen?’ Zoveel mogelijk moet mijn antwoord geweest zijn want ik wou hier zo snel mogelijk door geraken. Die, noem het een depressie was mijn eigen schuld dus daar moest ik nu nog maar eens keihard voor boeten. Starten met 4000 per maand, zei ik. Een maand of 8, dan ben ik van die deurwaarder uit Antwerpen vanaf. En dan naar 2000 per maand. Dat zal ik dan nog een maand of 15 doen.

Ik zou hier nu een ellenlange post kunnen verder schrijven over de communicatie met de overheidsdiensten/sociale zekerheid, en hoe ik het gevoel heb veel meer betaald te hebben dan zou moeten, maar dat ga ik nu en in deze post niet doen. Of over hoe dankbaar ik mijn huidige werkgever ben om mij de mogelijkheid te bieden om mijn privé en werk bijna perfect te kunnen combineren. Of ik zou de mensen van Tournée minérale ook voor een deel dankbaar kunnen of moeten zijn. En natuurlijk ook de personen dicht bij mij. Niet te vergeten mijn broer die even op mij kwam inpraten op een moment dat de tunnel eindeloos leek. Over het hoe moeilijk het is om het openbaar te vertellen, zelfs tegen personen die het goed met je voorhebben.

Ik heb er nu wel de drive voor om dit te doen, maar al wat hier boven staat was zelfs niet de opzet van deze blogpost.

Neen, het opzet was om een klein dansje te kunnen doen en jullie een klein beetje te laten meedelen in het geluk dat we ondertussen toch wat terugvonden.

Want wat ik een paar jaar geleden nog als onmogelijk zag en in feite berustte in het feit dat we voor altijd huurders van een woning zouden zijn is nu toch wel even anders. Op een manier is het jammer dat we de woonst waar ik nu toch al 12.5 jaar woon niet kunnen kopen. Maar we begrijpen de huisbaas als die zegt dat een spaarboek bijlange niet zoveel opbrengt als de maandelijkse huurgelden.

En neen, we hebben niet de lotto of een andere loterij gewonnen. We hebben alles goed bekeken, samengelegd en honderduizend keer opnieuw uitgerekend. Dus zo zijn we uitgekomen op een stukje grond. Een 388 vierkante meter ofte zo een 1.5 miljard kubiek. In een woonwijk. Een kleine vereiste of noem het een droom van mij. Want als ik ooit de kans zou krijgen om te bouwen dan wou ik dat in een woonwijk kunnen doen. Ik herinner mij nog de zalige tijd toen we als kind zelf in een wijk woonden.  Architect en aannemer? Check!

 

 

Opruimtips

O, hier zitten een paar goede ideetjes tussen om dingen aan de kant te hebben en te houden.

Bron

1. Magnetisch keukengerei

Opruimtip: een magneetstrip om keukengerei aan te bevestigen

Met een magneetstrip aan je keukenmuur heb je je messen en keukengerei steeds bij de hand. Kan ook worden gebruikt in de badkamer voor kleine spulletjes, zoals een epileerpincet, een schaartje, een nagelknipper, …

2. Gedaan met een wirwar van kabels

Opruimtip: rol de kabels van je smartphone of tablet op rond wasknijpers

Deze tweede tip is perfect voor wie altijd problemen heeft met het ontwarren van de knopen in het snoer van zijn koptelefoon, smartphone, tablet, … Kleef twee wasknijpers tegen elkaar om het snoer op te rollen. Vaarwel knopen!

3. Lakens en tafellakens met de juiste grootte

Opruimtip: noteer de lengte van je lakens en tafelkleden op een wasknijper om meteen de juiste exemplaren te vinden zonder de hele kast leeg te maken

Ideaal om het overzicht te bewaren tussen al je tafel- of beddenlakens: de afmetingen noteren op een wasknijper die je vervolgens aan elk laken of tafelkleed hangt.

4. Hang je spuitbussen op

Opruimtip: hang onderhoudsproducten met een verstuiver op aan een staaf onder de gootsteen

Bespaar plaats onder de gootsteen door er een staaf te hangen waaraan je al je onderhoudsproducten met een verstuiver ophangt. Hierdoor maak je plaats voor andere flesjes, borstels, sponsen, …

5. Kabels binnen handbereik

Opruimtip: gebruik papierklemmen voor je USB-kabels

Plaats enkele papierklemmen op je bureau voor de USB-kabels van je computer, printer, toetsenbord, muis en andere randapparatuur.

6. Potloden en balpennen netjes samen

Opruimtip: hang je sjaals of keukenhanddoeken op aan wasknijpers

Berg je potloden, pennen en stiften op in deze handige opbergbakjes – of bloempotten – van bij IKEA.

7. Hang je sjaals en/of keukenhanddoeken op

Opruimtip: hang je sjaals of keukenhanddoeken op aan wasknijpers

Nog een handige tip om je sjaals of keukenhanddoeken op te bergen. Hang ze aan een wasknijper die je op een houten plank hebt gekleefd, die op zijn beurt aan een ijzerdraad hangt en die je aan je deur kunt ophangen.

8. Win plaats in je kasten

Opruimtip: plaats een mandje onder een legger van je kast om er spullen in op te bergen

Win plaats in je keukenkasten door een ijzeren mandje onder een legger te hangen, waarin je vervolgens je tassen, kommen, enz. kan opbergen.

9. Stop je lakens meteen in de kussensloop!

Opruimtip: stop beddengoed meteen in de juiste kussensloop

Vind je beddengoed onmiddellijk terug door het in de bijbehorende kussenslopen op te bergen.

10. Opbergen in doosjes en mandjes

Opruimtip: leg schoonheidsproducten per soort in doosjes of mandjes

De prijs van alcohol

Er is één en ander te doen aangaande een verhoging van de prijs voor alcohol. Ik ga mij in deze post helemaal niet uitlaten over ik dit dan al dan niet een goed idee vind. Waar ik wel met verstomming door geslagen was dat was de prijs van een Jupiler 0.0 in de benzinestations langs de autostrade.

Toen we woensdag 14-02 terug kwamen van het, uiteraard zeer fijne optreden, van de Intergalactic Lovers in de Ancienne Belgique stopte ik aan het benzinestation te Wetteren. Ik had dorst, ik heb immers bijna altijd dorst.

Ik grijp dan wel eens naar een Jupiler 0.0 maar vond de prijs van 2.1 euro toch wat veel. Maar dorst is dorst en ik nam er dus één mee. Toen ik aan de kassa kwam met 2.1 euro aan kleingeld in mijn handen bleek ik niet genoeg uitgehaald te hebben. De display op de toonbank toonde 2.7 euro. Ik vroeg aan de beleefde man achter de toonbank of dit een fout kon zijn aangezien er op de frigo waar ik het blikje uithaalde 2.10 stond.

Ik ging vlug nog eens kijken en die 2.1 geldt voor de gewone Jupiler. Die zonder alcohol is 2.7. *slik*

Ook op café heb ik de indruk dat deze niet alcoholhoudende bieren duurder zijn. Dit kan toch anders? Neen, dit moet anders.

Omgevingsgeluid

Zoals gisteren gemeld in de post over mijn humeur heb ik vrij snel last van omgevingsgeluiden. Ik blijk evenwel niet de enigste te zijn, ook enkele collega’s kunnen zich mateloos storen aan het snotoptrekken, zenuwachtig kuchen, emailalerts of andere geluiden die wel eens op het werk te horen zijn.

Maar wat mij ook opvalt is dat ik dit voor mezelf ook voorheb. Enkele voorbeelden:

– Ik ontdoe mijn boterhammen van het zilverpapier waarin ik ze ingepakt heb.

– Een appel eten op de trein.

– Chips eten in de zetel.

– Op’t groot toilet ..

– Een windje na de plas.

Dit komt waarschijnlijk doordat ik mijn dan in de plaats stel van de personen die bij mij in de buurt zitten. En omdat ik die geluiden niet zo leuk vind denk ik dan weer dat zij dat ook niet leuk vinden. Cirkeltje.

Tsjah. Vreemd.

 

Grrrumeur

Nu ik – tijdelijk – terug met de trein naar het werk kom valt het mij op dat ik meer last heb van een (ochtend)humeur dan wanneer ik met de auto kom.

Het begint in feite al vanaf ik thuis vertrek, want tot dan is meestal alles nog oké, tenzij Studio Brussel al niet wil van in het begin wil meewerken. Want zo ben ik dan ook nog eens: een slechte plaat aan het begin van de vroeg begonnen werkdag kan mijn humeur ook kelderen. Daarom dat mijn ambilight mij alvast wakker maakt met het geluid van kwetterende vogeltjes. Maar eens ik de badkamer betreed, dan druk ik met een bang vingertje op de aanknop van de radio waarop de tekst Studio Brussel verschijnt dewelke al snel gevolgd wordt door de eerste noten van een lied. Of het gepraat van de presentatrice. Als dat Linde is valt het meestal goed mee. Maar met, tijdens verlofperiodes, Kim Muyllaert als jong enthousiast veulen is dat steeds bang afwachten. Dat meisje doet haar job best goed, maar voor mij is het net iets te enthousiast op een veel te vroeg uur. Deze morgen weerklonk Rex van Customs, dus best oké.

Iets later begint de toch naar het station te Aalter. Omdat de trein niet wacht vertrek ik zeker een goed half uur vooraleer de trein vertrekt. Trein om 24 na het uur, ik vertrek om 54 voor dat uur. Gek ook hoe ik mij daar toch op fixeer, op dat half uur. trein om 46, ik vertrek om 16 na het uur.

En dan begint het al in feite, hoewel het maximum 20 minuten te rijden is en ik dus 10 minuten ‘speling’ heb, kan ik mij al druk maken in de rode lichten die niet meewerken. Of onaangekondigde werken die reeds begonnen zijn op de Aalterbaan en die ervoor zorgen dat het verkeer op één vak dient te komen. dan begint het rekenwerk al. Ik heb nog 16 minuten de tijd. ‘Diep ademen – denken dat er nog tijd genoeg is’.

Aan het station van Aalter zijn er werken bezig. Een vrachtwagen blokkeerde daar deze morgen een aantal minuten de weg tot de parking. Diep ademen, er zijn nog 10 minuten eer de trein vertrekt’. Het is vakantie dus aan plaats op de parking is er geen gebrek.

Op tijd op het perron, de trein op. Zoals de meeste mensen ga ik op zoek naar een plaatsje om alleen te zitten. Heel even dan toch want in Gent geraakt de trein toch redelijk gevuld.

Deze morgen kwam er een jongeman naast mij zitten én een voor mij. De persoon naast mij nam zijn laptop en dat zorgt al onmiddellijk voor een roloog van mijn kant. Al zeker wanneer die persoon dan constant gaat tokkelen op die laptop om toch nog maar die mail af te krijgen die in feite nog wel tijd heeft om verstuurd te worden. Als de persoon die rechtover mij zit last blijkt te hebben van een snotvalling en zodoende het snot steeds naar binnen trekt krijg ik het al helemaal op mijn heupen. Ik bied die persoon dan ook een zakdoek aan doch die vriendelijk geweigerd wordt.

Ik probeer het omgevingsgeluid af te weren door de muziek een ietsje luider in mijn oren te laten klinken doch die muziek valt steeds weg. Geen constante streaming van de radio. Vraag is dan waarom ik naar de radio luister en niet naar bvb Spotify. Dat laatste is geprogrammeerd en dan weet je wat je horen zal. Ik hou in dit geval nogal van de verrassing die de radio je kan brengen. En ik hou er op een manier ook wel van om een radiostem te horen. Iemand die je toespreekt. Ook gek, maar ik moet ook met deze kronkel in mijn hoofd leven.

Maar… gelukkig is er dan het werk. In het geval dat ik met de auto kom ben ik altijd de eerste, maar deze maand zijn er al collega’s aanwezig.  En dat zijn best wel toffe collega’s op een leuk werk. En zo weet ik dat ik, van zodra de trein gestopt is; ik 500 meter gestapt heb; de trap tot het derde genomen heb; een koffietje nam; de laptop aanstak – mijn grrrumeur kan opbergen door tijdens het opstarten van de laptop en het halen van een tweede koffietje een praatje met die collega’s te doen. Over ondermeer de ergernissen op de trein maar vooral over het leuke concert van de Intergalactic lovers in de AB.  En alles wat er voorafgaand mee gemoeid was. Want het was immers geen sinecure om de vriendin gisteren mee te krijgen naar Brussel :).

 

 

 

 

Siri

Iedereen die een iPhone heeft kent ze wel; Siri. Ook bij TomTom en Garmin is deze stem de stem van Siri.

Toen ik voor het eerst in contact kwam met Siri dacht ik die stem ‘van ergens te kennen’. Maar ik vond het niet. Ook al stelde ik heel veel vragen aan Siri, ze wist er zelf geen antwoord op.

‘Siri, van waar ken ik jou?’ – ‘Wie? Ik?’

Het mysterie werd evenwel uit de doeken gedaan. De stem is deze van een voormalige Studio Brussel presentatrice. En aangezien wij nogal vrij vaak Studio Brussel luisteren is deze stem toch wel een bekende stem.  Het vreemde is dat Libelia De Splenter zelf niet wist dat haar stem door deze mastodonten gebruikt werd.

 

Deze vrouw is de stem achter Siri van Apple (bij Control Pedro op Vier)

Control Pedro op vier.

CVS

Diegene die mij kennen en dus weten dat ik ‘iets in de IT doe’ zullen misschien denken dat de titel van deze post een acroniem is van één of ander IT-gebeuren.

Neen, dat is het dus niet. CVS staat voor Chronisch Vermoeidheid Syndroom. En deze post zal dan ook niet over mij gaan maar is eerder een link naar een verhaal die iemand doet over deze ziekte.

Nog niet zo heel lang geleden leerde ik via Twitter, Matthias kennen. Al snel bleek dat hij zijn jeugd in het Meetjesland doorbracht.  Maar een liefje trok hem naar het Leuvense toe. Hij ontdekte mijn blog en vond het  alvast heel leuk om lezen. En zoals dat gaat in de blogosfeer, begon ik zijn blog ook te lezen. Toen ik de titel van zijn blog onder ogen kreeg dacht ik evenwel dat dit een blog zoals er wel 100 in een dozijn zijn. Drink nalu. Tagline. Jawel: beetje moe? Drink nalu.

Op dat blog plaatst hij zijn wekelijks schrijfseltje. Hoe de afgelopen week voor hem verliep. Op basis van een aantal items in die blogpost werd al snel duidelijk dat hij met CVS moet leven.

CVS dus. Vrij abstract voor mij natuurlijk want wat is dat nu precies. Hoe gaat een mens daar mee om. Hoe komt zo een ziektje tot bij jou en hoe komt dat binnen? Hoe leer je daar dan mee leven.  Is dat iets blijvend? Enfin Matthias besloot om zijn ervaring met CVS uit de doeken te doen en dat over een aantal blogposts neer te pennen.

Voor mij lezen deze blogposts als een spannend boek. Je wil absoluut het volgende deel lezen.  Of als het bekijken van een serie op TV. Je wil dat volgende deel zien. Bingelezen of bingekijken.

En zo las ik gisteren in één keer het verhaal van deel 1 tot 5 en is het nu even wachten op deel 6.

O ja, Matthias heeft ook iets met muziek. Kijk gerust verder op zijn blog en ontwaar daar zijn eigen top 2000. Iets waar hij zijn hart en ziel insteekt. Dat is duidelijk. Niet steeds mijn smaak en soms schiet ik wel eens in de lach bij de keuze van bepaalde nummers maar dat maakt een mens natuurlijk uniek. Ook over de dood van zijn Vader en de verwerking daarvan blogde hij eerder.

Aan Matthias: tijd voor eens een alcoholvrije pint in ‘t echt hé man! Misschien met je nichtjes en neefjes uit Eeklo – Adegem erbij 😉