Leven ten tijde van corona

[Proloog]

Het zijn voor ons allemaal zeer vreemde tijden. Velen onder ons zitten al dagen, zo niet weken thuis. Waaronder ondergetekende. Ik wil dit blog nu een tijd gebruiken om een soort van dagboek bij te houden. Een dagboek waarin ik dan later kan lezen hoe we deze pandemie – hopelijk – overleefden.

Laat mij beginnen bij 13 Maart 2020. De wereld wordt al een tijd geteisterd door een nieuw virus. Covid19 Ofte Corona Virus Disease 2019. Het zou ergens vanuit China de zijn verovering van de wereld aanvangen.

Op 13 Maart besluit onze regering dat we in een Lockdown gaan. Kort: We dienen zoveel mogelijk in ons kot te blijven. ‘Blijf in uw kot’ wordt de strijdkreet van onze regering.

Op het werk zijn we sinds begin januari bezig aan een behoorlijk boeiend maar ingewikkeld project. Hiertoe zaten we op 12 maart nogmaals samen met de klant waarmee besproken werd dat het project per 31 maart opgeleverd zou worden.  Ik heb nog een paar kleine aanpassingen te doen en de klant zou op maandag een demo geven aan haar klanten zodat er nog wel wat extra programmeerwerk voor mij zou komen.

Maar dat gebeurde dus niet. De eerste dagen voelde het allemaal een beetje als verlof aan. Met ons vijfjes deden we ons best om onze dagen te vullen. Maar al snel leek ik in een put te vallen. Ik gleed af. Nochtans kon er nog veel gebeuren in en rond onze nieuwbouw. Toch wou ik niets liever dan slapen. Verdorie, dit leek wel hetzelfde verhaal te worden als jaren geleden. Zo voelde het ook.  Eten koken werd een last, met veel moeite schilderde ik een paar kassementen, gamen zegt mij weinig, tv en muziek raken niet tot bij mij,.. . Ik sleep mij ook door een pak administratie aangaande de ingevoerde coronamaatregelen om steun te krijgen. Uitstel betaling hypotheek, aanvragen overbruggingsrecht, .. . Het lijkt alsof ik bergen dien te verzetten. Volgens mijn fitbit slaap ik gemiddeld 9:10 uur per dag. Ook overdag  merkt mijn fitbit op dat ik wel eens een dutje van een uur tot anderhalf uur doe.

De twee grootste kinderen blijven 3 opeenvolgende weken bij ons. Hun mama is immers ziek en we willen uiteraard geen enkel risico lopen. Het zorgt voor behoorlijk wat animo bij ons thuis. Gelukkig is het best goed weer in deze periode zodat we veel buiten kunnen zitten. Op 17 April gaan ze dan voor een weekje terug naar hun mama. Het zouden twee weken worden. Dochter Elle krijgt tijdens de eerste dagen koorts en voelt zich niet goed. We besluiten niet te wisselen op 24 April. Op zondag 26 April verjaart zoon Rune. 15 jaar. De kinderen komen eens af. Elle met mondmasker en de anderhalve meter afstand respecterend. Je weet maar nooit. Maar de tweede week wordt ze al snel beter. Zo kunnen ze wel naar ons komen vanaf 1 Mei. Terug voor 2 weken zodat de wisseling in de toekomst terug volgens planningen op het werk edm zou uitkomen.

Via de klant verneem ik dat er een demo vanop afstand gegeven werd en dat er nog een aantal opmerkingen zijn en vraagt om deze tegen 27 April afgewerkt te hebben. Ik geraak er echter niet. De gevraagde aanpassingen lijken onmogelijk te realiseren. Of toch niet op minder dan een dag tijd.

Dinsdag 28 April. Mijn Mama stuurt rond 9 u een berichtje dat ze terug in de kliniek zit voor een chemokuur. In een volgende post kom ik hier zeker op terug. Ik voel mij niet goed en besluit op bed te gaan liggen. daar wil ik de ganse dag wel liggen. Ik probeer een beetje televisie te kijken maar het liefst wil ik slapen. Tot dat ik denk ‘dit mag en kan zo niet verder’.

Woensdag 29 April. Ik besluit de koe bij de horens te vatten. Vooreerst die kleine aanpassingen die de klant vroeg. Het gaat vlot. Ik voel mij opeens herboren. 5 uur later zijn al de aanpassingen gedaan en neem ik contact op met de klant. Ik verontschuldig mij maar de klant heeft er gelukkig alle begrip voor.

De kinderen die krijgen ondertussen preteaching. Er kruipt wat energie en tijd in. Maar het gaat mij goed af. De kleinste, Ebbe – 5 jaar, die is hier natuurlijk ook nog. En voor hem is het toch wat moeilijker om zich zelfstandig bezig te houden. Gelukkig is er een iPad en televisie. Echter, we willen hem daar niet te veel aan gekluisterd houden zodat ook veel tijd naar hem gaat. Maar goed, we zijn er mee bezig.

Donderdag 30 April. We krijgen bericht dat we vanaf maandag 04 Mei terug mogen gaan padellen. Weliswaar één tegen één, maar het klinkt toch een beetje als muziek in de oren.

Volgens mijn fitbit sliep ik de laatste dagen zo een 6 uur. Mijn normale manier van doen.

Dochter Elle dient voor school te sporten. Ze besluit om te gaan lopen. En dat steekt mij ook terug aan. Ik ga ook terug lopen. Op zondag 3 Mei start ik er mee.

Ik activeer strava terug en op spotify download ik een lijst van de  beschikbare ‘daily mix’-lijsten. Tijdens mijn eerste loopje ontdekte ik zo de groep ‘James’. Na de douche zoek ik het oeuvre van deze groep op. En zo kwam ik uit op een lang vergeten nummer van eind de jaren negentig.

Hoewel er momenteel nog nauwelijks tot geen werk is, en ook de vooruitzichten voor Mei en misschien zelfs Juni weinig positief zijn voel ik de energie terug opborrelen. We zullen roeien met de riemen die we hebben, ook al zijn ze wat kort.
[Maandag 03 05 20] winderig maar zonnig na de middag 15 graden
17u: levering Hello fresh
18u: klaarmaken en eten van paddestoelenrisotto van orzo.
19u: tijd om te gaan padellen met broer Ives. Eén uurtje 1vs1

[Dinsdag 04 05 20] Zonnig maar fris: 15 graden.

Uit bed om 08:23, volgens de fitbit sliep ik 05u43. Licht ontbijt en met de koffie aan de pc gaan zitten alwaar ik de nodige digitale documenten opzoek om door te sturen naar de boekhouder opdat die mijn belastingaangifte zou kunnen doen. Vervolgens ben ik een tijdje zoet met het aanvragen van een compensatiepremie. Elke zelfstandige die een omzetverlies van 60% (periode 14-03 tot 30-04)  kan voorleggen heeft recht op een premie van 3000 euro.

De oudste kinderen hebben beiden een live les, de kleinste man die heeft taakjes voor de juf te doen. Voor het eerst sinds de lockdown zitten we samen om het middagmaal te eten. Voorheen at elkeen wanneer het uitkwam. Structuurloos.
We aten een belegd broodje van bij Chill Bread, een broodjesspeciaalzaak uit Eeklo waarvan de zaakvoerders in ‘onze’ wijk wonen. De pijkensakkerwijk.
Later die middag, ik keek er al naar uit, ging ik lopen. Nog wat stijfjes van de vorige keer en van het padellen begin ik eraan. Uiteraard weerklinkt er een spotify (daily-mix 2)
Verschillende vergeten en ook voor mij ongekende maar goede nummers passeren.
Omdat ik fan ben van de charismatise  Richard Ashcroft onthoud ik vooral deze:
The Verve – Judas.

Na de douche is het al terug tijd om aan het avondeten te beginnen. Er staat paella op het programma. Paelle met een vismengeling en kippenboutjes.

Via het nieuws vernemen we dat de coronamaatregelen morgen aangepast zullen worden. We zijn benieuwd.

‘s Avonds kijken we zoals gewoonlijk naar Gert Late night. Joyce keek deze keer niet mee, ze is terug aan het puzzelen geslagen en kan daar moeilijk afstand van nemen. Na de containercup op Vier kijk ik nog naar een aflevering van de serie Hollywood op Netflix. Om 01:25 kruip ik in bed.

(volgende blogposts zullen zeker korter zijn, ik had deze nodig om in te lopen).

 

Studiekeuze

Gisterenavond ging ik met de zoon, die nu in het 2de middelbaar zit naar school om ons daar te informeren over de richtingen die aangeboden worden in het derde middelbaar.

Tijdens het avondeten, voor we dus naar school gingen, had hij laten vallen dat humane wetenschappen hem ook wel iets zeggen. Economie, handel, moderne talen enzomeer zijn zijn ding niet. Momenteel volgt hij – een beetje met vallen en opstaan – Latijn Griekse, een richting die hij naar eigen zeggen wel heel leuk vind. Maar een beetje puberaal gedrag stoort hem in het willen leren. Hij geraakt er telkens met vrij goede punten door maar een uitblinker is hij zeker en vast niet. Of zoals er op school gezegd wordt, er moet er één de eerste van de klas zijn en dan heb je ook één die de laatste is.

Zoals gezegd, Latijn Grieks is zijn ding wel omdat hij heel erg van de culturen en dergelijke meer houdt. Laat hem een uitstap doen naar een archeologische site, een museum, .. en hij leeft zich volledig in die tijden in. Toen we informatie inwonnen over de Latijn Griekse richting en hij daar aangaf dat hij twijfelt tussen LG en Humane wetenschappen kregen we te horen dat hij zich in de humane wetenschappen eerder zou vervelen. Het zou iets te gemakkelijk zijn..

Maar belangrijkste is natuurlijk wat hij later zou willen doen. En die keuze moet als bijna 14 jarige toch wel heel moeilijk zijn. Wat een diversiteit aan mogelijkheden. Tijdens de terugrit gaf hij dat ook aan. “De richting die ik nu kies,” zo zei hij,  “die zal voor altijd mijn leven beïnvloeden.” Ik beaamde enigszins en wist te zeggen dat er in het vijfde ook terug een andere weg ingeslagen kan worden met de opgedane kennis van de vorige 2 schooljaren.

Advocaat was zijn grote droom toen hij een jaar of 10 was. Dat heb ik hem enigszins kunnen afpraten. Als hij echt wil en daar ook interesse voor zou tonen dan kan dat van mij. Maar toch, ik ben niet zo voor de advocatuur. Ik vind de advocatuur in vele gevallen op poenscheppen gericht dan wel op verdediging van mensen die het nodig hebben. Uitbuiting zelfs.

Iets in de zorg ziet hij ook wel zitten. Vandaar de humane wetenschappen. Weten hoe de mensen en de maatschappij in elkaar steken. “Dan dien ik mij in te leven in de leefwereld van die andere persoon”. Maar dat kan via de richting Latijn Griekse ook wel aangeleerd worden denk ik dan.

Kijk, ik wil hem zeker niet pushen en het is zeker belangrijk dat ook de school aangeeft wat ze hem verder zien doen.  Maar het is toch wat, die studiekeuze.

 

Autoruit ontdooien

Nu het regelmatig vriest en menig auto buitenslaapt leest men overal welke middeltjes je al dan niet gebruikt om de bevroren ramen van de auto te ontdooien.

Krabben, met lauw tot warm water overgieten (don’t!), preventief afdekken, …

Mijn auto slaapt noodgedwongen ook buiten en ik heb hier dus ook mee te maken. Neem daar dan nog het vroege uur bij wanneer ik naar het station dien te vertrekken en je begrijpt dat geen van bovenstaande oplossingen tot mijn handelingen behoren.

Ik begrijp de vele klaagzangen ook niet over het feit dat het allemaal veel tijd in beslag neemt.

Wij thuis doen het anders. Mijn vriendin werkt in het Kruidvat en daar hebben ze een wondermiddeltje. Voor de prijs van 1,99 euro kan je daar een de-icer spray kopen. Het volstaat om enkele keren op de ramen te spuiten en aanzie: een helder doorkijkbare ruit zal jouw beloning zijn.

Kruidvat-Ruitontdooier-Spray-23808-1

Of wacht, zo een spray.. Is dat dan slecht voor het klimaat?

Rust in het hoofd

Het niet zo eenvoudig om rust te vinden. Ik heb het voordeel dat ik ‘s nachts niet te veel pieker waardoor ik nauwelijks wakker lig. Het is ooit wel anders geweest. Maar overdag denk ik wel veel na. Op het werk gebeurt het dan ook wel eens dat ik een kwartiertje ga wandelen omdat het wat te druk is in de bovenkamer. Mede door de toch wel redelijk drukke job maar zeer zeker ook door het dagelijks gebeuren. Huis bouwen, kinderen, partner, .. De vraag of je dit allemaal wel goed aanpakt. De vraag of je, als zelfstandig consultant, zal verder blijven werken of toch maar eens aan een vast dienstverband zal beginnen. Pensioen enzo. Een iets grotere zekerheid van werk ook. En van een vaste werkvloer te hebben, niet meer te moeten veranderen van collega’s edm.

En ik heb dan ook nog het nadeel om toch wat hoog sensitief te zijn waardoor bepaalde gewaarwordingen als storend beleefd worden.

Toen ik onlangs een bon in de krant zag staan voor een mindfulnessbox knipte ik die uit. En die bon is nu de reden van deze post. Want die ligt hier nog bij mij waardoor ik op twitter de vraag stelde of het een goed idee is om zo een boeken te lezen.

Al snel werd mij gewezen op bepaalde apps op de smartphone. Headspace, Calm. Maar wanneer moet je daar dan naar luisteren. ‘s Morgens schijnt het beste tijdstip zijn. Maar ik sta op om 05.15 om dan tegen 05.45 richting het werk te vertrekken. En dat is meestal via de trein. Ook een bron van stress, die trein. Beter zou ik met de auto blijven rijden naar Brussel maar daar hangt een te hoog kostenplaatje aan vast. Een 100 euro benzine per week kan al tellen toch. En de files.

Wat doe jij om dat hoofdje toch een beetje kalm te houden? Ik ga die headspace eens een kans geven, maar dan ‘s avonds. Als het kalm in huis is. Na 22 uur ofzo.

 

Over verkiezingsborden

Ze zijn daar weer. Net als paddestoelen uit de grond. Op alle mogelijke plaatsen van een gemeente.

De verkiezingsborden op akkers, in tuinen, op dranghekkens, op muren.

De affiches met een hoofd zo groot mogelijk erop, op allerhande ramen aan huizen, winkels, bedrijven.

En ik vind dit echt zo nodeloos. Waarom moet een partij duizenden euro investeren in het laten drukken en plaatsen van deze vervuiling en nodeloos verspillen van papier?

Op facebook zien we dan van partijen hoe straf ze bezig zijn met die borden te plaatsen. Met krantjes rond te bedelen. Sommige krantjes komen zelfs op naam, met de post toe. Het gebeurt wel eens dat er een verkeerde familie werd geadresseerd maar dat kan de verkiezingspret en verkiezingsonkost toch niet drukken zeker. Centen genoeg van onze sponsors. We moeten er iets mee doen. En wees vooral volgende keer terug welkom op onze iets te dure Barbecue, de duur mosselfestijn ofzo.

Is er een wedstrijd tussen partijen wie het meeste affiches kan hangen binnen 72u? Wie de grootste kop op een affiche kan laten drukken?

Zou er daar nu echt één kiezer meer door gewonnen worden? Ha juist, die persoon op die affiche die gaf mij verleden week met een smile van hier tot Tokyo een handdruk toen ik ze op de markt tegen kwam. Dus nu stem ik daar maar voor. Of neen, wacht. Dat is die persoon die alleen maar kan lachen en een hand geeft wanneer de verkiezingen eraan komen. Stem kwijt. Misschien zelfs lijststem kwijt.

Neen, ik zie het nut er niet van in. Overtuig mij van het tegendeel, beste politiekers.

 

Loopfietskampioenschap

Op zondag 19 augustus werd de slotrit van de Ronde van Oost-Vlaanderen U23 in Eeklo gereden. Om dit nog een beetje extra op te fleuren had onze buurman een waar Oost Vlaams loopfietskamioenschap georganiseerd op de markt.

Uit de krant:

Om er een volksfeest voor het hele gezin van te maken wordt die dag ook het Oost-Vlaams kampioenschap voor loopfietsen gehouden op de Markt. Jongens en meisjes die geboren zijn tussen 2013 en 2016 kunnen gratis deelnemen met hun step. Voor jongens en meisjes van 6 tot 15 jaar komt de Vlaamse Wielerschool langs met een behendigheidsparcours.

Wij schreven onze kleinste ook graag in want het leek ons zeker leuk om aan die activiteit mee te doen. Toen we die zondag op de markt waren ‘checkte ik mij facebookgewijs in op het loopfietskampioenschap’.  (foto vanuit slideshow die te vinden is op het blog van Awbeir.)

Ebbe loopfietst//embedr.flickr.com/assets/client-code.js

Al snel kreeg ik de vraag of onze 3-jarige loopfietser kampioen geworden was. Ik antwoordde dat iedereen gewonnen had waarop de respons een ‘?’ was. Vervolgens antwoordde ik dat ieder deelnemertje een winnaar was. Deelnemen <> winnen. U kent het wel.

En toch was er een loopfietsertje dat helaas geen kampioen kon worden. Het kindje, geboren in 2015, durfde de piste waarop slakjes maar ook snelheidsduivels zich naar de meet voortbewogen niet op. Hij zou net naast onze Ebbe vertrekken dus ik kon alles verstaan waarom het kindje niet wou. ‘Papa, ik dujf da ni’ Waarop de Papa ‘Och ge zijt een dom kind. Ge zult nooit iets worden, stap maar af.’ ‘Huilbui’. Mah. Mah. ‘Niets te maren’.

Ik wist even niet wat gedaan maar besloot niet te reageren en onze kleine loopfietskampioen te filmen.

 

 

Iedereen BOB

U kent het wel de campagne om iedere chauffeur aan te sporen om geen alcohol te drinken als u zich nog in het verkeer dient te begeven. Wel, ik denk dat er heel velen zijn die BOB zien als een acronym voor Bang Op de Baan.

Nu het voor velen vakantie is rijd ik terug met de auto naar het werk in Brussel. Ik zou dat normaal ook doen in tijden dat het geen vakantie is, maar de tijd leerde mij dat dit behoorlijk duur is. Daarenboven is het ook steeds meer stresserend aan het worden om vele kilometers af te leggen.

Bang Op de Baan dus. Egoïsme lijkt deze tijd wel het modewoord te zijn. En dat egoïsme komt enerzijds doordat men bang geworden is om op de baan te rijden. Egoïsten op de baan zorgen voor egoïsme van de niet zo ervaren chauffeurs.

Op de E40,  trajectcontrole tussen Wetteren en Erpe-Mere. Hoewel deze controle op dit moment niet meer gedaan wordt, houdt het merendeel van de chauffeurs zich daar aan de wettelijk toegelaten snelheid. Eens daar voorbij zie je dat de grote wagens ineens veel sneller kunnen rijden dan tijdens dat traject. Ze gaan dat dan ook duidelijk maken om te gaan bumperkleven over met de grote lichten te trekken zodat ze snel voorbij kunnen. Mogelijks zijn ze dan ook nog aan het telefoneren.

Motorijders. Ongelooflijk hoe hard je voor deze dingen moet uitkijken. Net als fietsers die overal tussen hoppen of voetgangers die wel eens zullen inschatten hoe snel een wagen afkomt.

Het is dus logisch dat er heel wat mensen bang worden in het verkeer. Ik merk het ook aan mezelf. Ik ben nog ver van het bange stadium af maar ik merk dus dat ik nog aandachtiger dien te zijn op de baan.

Zal dit beteren als we allemaal met zelfrijdende auto’s rondrijden? Ik vrees van niet.

Voor mij is de enige oplossing om veel strenger op te treden bij verkeersovertredingen.

Ik zal er ook wel eens aanhangen door een paar km/uur te snel te rijden. Maar dan weet ik dat ik in fout was en zal dat graag toegeven. Mensen die steen en been klagen dat er onverwachte snelheidscontroles zijn, ik snap het niet. Een nieuwe trajectcontrole van toepassing? Gezaag. Hebben ze niets beter te doen dan hun kassa te spijzen?

GSM aan het stuur? Neem die GSM in beslag. Sim kaartje eruit, terug geven en telefoon in beslag. Ik ben ook al eens gepakt om al rijdende te bellen, toen mijn vriendin hoogzwanger in de kliniek lag, maar ik begreep mijn inbraak in het verkeersreglement en betaalde zonder mopperen de boete.

Er is nog weinig discipline op de weg; niet alleen op de weg trouwens.

Er zullen er nu wel weer zijn die zeggen dat ik dit schrijf doordat ik ouder word. Denk er jullie goesting van. Jullie zijn het gevaar waar iedereen B.O.B. door wordt.

Met plezier

Zo, het Wereldkampioenschap voetbal zit er ook al weer op en de medailles zijn dus uitgedeeld. Ons landje haalde zowaar de derde plaats en deed dat met bijwijlen heel leuk voetbal.

Op zondag werden de Rode Duivels dan ook met enorm veel enthousiasme in Brussel onthaald en veel supporters die niet in Brussel waren konden alles op televisie volgen. Menig Belg liet een traantje las ik op twitter. Natuurlijk werd er ook wel eens aangehaald dat er meer Frans dan Vlaams gesproken werd daar op het bordes van het Stadhuis te Brussel maar wie maalt daar nu om.

‘s Avonds was er dan de slotshow van Villa Sporza en daarin was bondscoach Martinez te gast. Topkerel, zo bleek. Wat een enthousiasme, wat een empathie, wat een overbrenger van plezier voor het spelletje. Maar of dit voldoende is om een team, de gouden generatie genaamd, onmiddellijk aan een wereldtitel te helpen, daar heb ik nu net een heel kleine bedenking over. Geef het nog wat tijd en hou de boel samen met hier en daar een aanvulling van opkomend, jong talent.

Want, onze Rode Duivels speelden onder Martinez met te veel plezier.  Ik hoorde Kevin De Bruyne na de wedstrijd tegen Engeland zeggen dat hij elke wedstrijd op het tornooi met plezier heeft gespeeld. Dat hij het leuk vond om te mogen voetballen. Ook bij de andere spelers droop het plezier er af. Gezien hoe Hazard gisteren stond te dollen op dat bordes? Ik verwacht nog mooie tijden voor ons Belgisch voetbal. En dat onze eigen vaderlandse competitie nu ook eens een boost zou kunnen krijgen. Hoeveel kleine jongens en meisjes zouden nu niet willen beginnen met voetballen? Helaas is het niet zo gemakkelijk om een degelijke opleiding in eigen land te krijgen. Budgetten en dergelijke meer, u kent het wel.

In schril contrast staat dan de uiteindelijke Wereldkampioen, Frankrijk.  Niemand, met uitzondering van de Frans gezinde wereldburgers, vindt dit Frankrijk een verdiende wereldkampioen. Een onverdiende wereldkampioen bestaat evenwel niet, laat het ons dus houden bij een niet zo aantrekkelijke kampioen. En ik vrees dat de spelers van Frankrijk na hun roes niet veel langer top of the league zullen zijn. Ik verwacht, als dit team dan al samen blijft, er niet zo heel veel meer van in latere tornooien. En ook in Frankrijk staan nu waarschijnlijk duizenden jonge kinderen te popelen om te voetballen. Laat ons alleen hopen dat er attractief voetbal gepredikt wordt.

Voor hun was plezier in het spelletje niet belangrijk. Het was vooral de manier waarop ze speelden dat belangrijk was. En als dat nu met vervelend voetbal was, tant pis. Als dat nu was door tijd te rekken, nog tant pisser. Als dat nu was doordat de Var wat meehielp. Het zal ze worst wezen. Mbappé verklaarde immers na de wedstrijd tegen onze Rode Duivels dat hij en zijn team dan toch maar in de Finale stond en de Belgen toch maar niet. Het doel heiligt de middelen, nietwaar Mussolini?

Ik trek de lijn ‘met plezier’ eens door naar het bedrijfsleven. Ondertussen draai ik al zo een 26 jaar mee in het bedrijfsleven waarvan ik de laatste 18 jaar als consultant werk. Ik werkte voor zo een 10-tal bedrijven en kan dus terugblikken op verschillende manieren van werken. Ik weet heel goed hoe het voelt om al dan niet met plezier te gaan werken.  En daar waar je met plezier gaat werken, zullen de resultaten op termijn ook aanhouden. Misschien niet altijd de top bereiken qua resultaat, maar wel top qua plezier en resultaat samen. En geef mij dan maar dat laatste.

Laat ons dus vooral hopen dat het weinig attractieve spel van de Fransen geen maatstaf wordt voor het voetbal. Toen Martinez gevraagd werd of hij het spel van de Rode Duivels nu zou aanpassen door lessen te trekken uit dit tornooi zei hij dit niet te willen doen. Nochtans hadden de Fransen zelf die les getrokken uit de verloren finale tegen Portugal op het vorige EK. Moedig vind ik dat van onze bondscoach. En de eerst zo verguisde Spanjaard staat nu op zijn piedestal. Te glunderen. Net als wij, fiere Belgen.