Roken in series

We zaten gisterenavond te bingewatchen naar de serie ‘De Dag’ die nu tijdelijk bekeken kan worden via Play van Telenet. Anders is er hier het veel te dure PlayMore voor nodig.
De serie begint en is vrij traag maar het is echt wel zeer spannend en boeiend in beeld gebracht. Ik hoor wel eens dat het tegenwoordig allemaal zeer snel moet gaan voor de Generatie Z maar deze serie lapt dat aan zijn laars. En de plurals hier in huis smullen ervan.

Ondragelijke spanning in unieke Telenet-reeks
Elke minuut telt…

Een doodnormale dag mondt uit in een explosieve confrontatie tussen een indrukwekkende politiemacht en enkele bankovervallers. Twaalf afleveringen lang kan je zowel vanuit het standpunt van de politie, de slachtoffers als de criminelen volgen hoe de gespannen situatie zich ontspint. Dat is het uitgangspunt van de gloednieuwe Telenet‑reeks De Dag, die werd bedacht en geschreven door de toptalenten Jonas Geirnaert en Julie Mahieu.

Gisterenavond konden we met ons viertjes gewoon niet ophouden met kijken. En ik kan daar dan megahard van genieten. De vier oudsten van het gezin, gezellig samen in de zetel, smartphones (na 23u) buiten handbereik en geboeid kijken naar een serie. Het was al snel één uur en de kinderen wilden natuurlijk nog meer. Maar we moeten toch een beetje rekening houden met een nog klein broertje die sowieso tegen acht uur wakker zal worden. Dus besloten we ‘ooooooo’-gewijs toch maar te gaan slapen. Morgen wachten er ons zodoende nog 5 van de 12 afleveringen.

Een leuke serie dus. Maar toen we gisteren zaten te kijken hoorde ik regelmatig eens een diepe zucht die van rechts kwam. De plaats waar de 12- (bijna 13) jarige zoon zit. Ik wist onmiddellijk waar hij op doelde. Het roken in een serie. Eén van de personnages heeft nood aan zijn nicotine. Elk moment wordt dan ook gegrepen om een sigaret op te steken. Iets wat in deze tijden, en zeker in deze setting vermeden kan worden toch?

Ik begrijp heel goed dat het gegeven om te roken gewoon een must is in een serie. Ook het personnage valt of staat wel eens met het roken. Zo las ik eens van de regisseur – of is het regisseuse – van Beau Séjour, Nathalie Basteyns, dat een sigaret van een acteur een totaal ander personnage maakt. Meer rebels, iemand die niet aan de gezondheid denkt. Ook vaak een drinker zijnde.
En natuurlijk hoort het roken gewoon bij de tijd waarin de serie zich afspeelt. Zo zag ik veel dialogen in Peaky Blinders – een serie die zich begin de 20ste eeuw afspeelt – door een dicht rookgordijn. In de jaren 80, toen roken heel erg in was, en waarin Stranger things zich afspeelt, is een sigaret nauwelijks weg te denken. En zo zijn er natuurlijk heel veel settings die om een sigaret vragen.
Maar in een serie zoals ‘de dag’ vonden de zoon en ik dat het roken daar helemaal niet in zou moeten. De enige link die ik kan leggen is omdat het rokende personnage een trauma dient te verwerken, maar dan nog. Dat lost, net als drinken, niets op. Integendeel. Gelukkig lijken de kinderen des huizes hier wel van overtuigd.

Netflix

Ik hoorde vele verhalen die vooraf gingen aan het feit dat ik bij aanvang van de paasvakantie onze gratis maand van Netflix aanvroeg. Voor de ene persoon is het de max, voor een ander is het dan weer niets.

Waarom het zolang geduurd heeft om die gratis maand te proberen ligt eenvoudig aan het feit dat ik meer een filmkijker dan wel een seriekijker ben. De reden hiervoor is hoofdzakelijk omdat een serie een lange film is die uitgesponnen is over meerdere afleveringen en dus ook meestal over meerdere weken. Bij een film weet je dat je maximum drie uur later het einde achter de kiezen hebt. Het napraten met de andere kijkers, steeds een leuk en boeiend moment bij een film.

Maar dat laatste vind je ook terug bij een serie. Wat zal er volgende week gebeuren? Een korte sneak preview op het eind van een aflevering. En toch is het steeds lang wachten op een volgende aflevering.

En daar speelt netlflix natuurlijk goed op in, hoewel ik het filmaanbod maar pover vind wilde ik het wel eens seriegewijs proberen.
We zijn gestart met de serie ‘Stranger things‘.

Van op Wikipedia:
Op 6 november 1983 verdwijnt de twaalfjarige Will Byers op mysterieuze wijze in het stadje Hawkins in Indiana. Als een gevolg van de verdwijning begint Joyce, de alleenstaande moeder van Will, door te slaan. De politie, onder leiding van Jim Hopper, begint een onderzoek, evenals Wills jeugdvrienden Mike, Lucas en Dustin. Op een dag vinden de drie jongeren een verdwaald meisje met psychokinetische krachten. Samen ontdekken ze dat er mysterieuze krachten in het spel zijn en dat een sinistere overheidsorganisatie probeert om de waarheid te verdoezelen.

Omdat de serie op dit uit 8 afleveringen bestaat was ze dus vrij snel uitgekeken aan een tempo van 2 afleveringen per avond. En de serie beviel ons. Ja we keken er best wel naar uit om een volgende episode te zien.
Het moeilijke om gezamenlijk naar een serie te kijken is evenwel de timing. De één is al sneller moe dan de andere, er is er al ééntje die eens een avond bij een vriendinnetje wil gaan slapen, de ene week zijn de grote(re) kinderen bij ons, de andere niet.

Ondertussen zijn de grote kinderen dus niet bij ons en zijn wij met ons tweetjes beginnen kijken naar 13 reasons why.
Voor mij is de serie echter iets te veel voor tieners. Het zit best goed in elkaar maar het dringt niet echt binnen. Voor de vriendin is het evenwel een topper.

Op de trein, een vervoersmiddel waar ik mij op werkdagen toch zo een goede 2 uur op bevind, kan ik nu ook kijken. Netflix biedt immers de mogelijkheid om bepaalde – en dat zijn er heel wat – op voorhand te downloaden.
Ik start alvast met Black mirror. Een serie waarvan ik denk dat ze niet voor de vriendin is.

Ook dien ik nog verder te kijken naar Breaking bad en eindelijk eens te starten met House of cards. O ja, Orange is the new black, dat ook nog. En Aquarius, Narcos, how to get away with murder, the 100,… Niet veel te zien of snel uitgekeken zei er iemand?