Exuberante lonen

Deze morgen, zo rond 06.24. Ik neem plaats in de trein en vertrek vanuit Aalter richting Brussel. Ik steek de mini jack in de telefoon en doe de oortjes in. Ik neem de krant erbij en begin die te doorbladeren.

Niet veel later gaat het op Studio Brussel met begrijpelijke verbazing over de hoge lonen van voetballers. Chelsea, zou Eden Hazard graag bij zich houden. Terwijl de speler zelf een transfer naar Real Madrid wel ziet zitten. Momenteel verdient de spelers zo een 230.000 euro per week. Bruto weliswaar. En dat zonder andere inkomsten uit wedstrijden met de Rode Duivels of andere sponsoring. Een habbekrats in vergelijking met Ronaldo of Kevin de Bruyne. Die zouden 300.000 en meer per week vangen.

Chelsea doet dus een voorstel aan Eden. Blijven en je verdient 18mio per jaar. De journalist op de radio vind het te belachelijk voor woorden. En ik ook wel. Ik sla de bladzijde van de krant om en zie dit artikel staan.

koningFilip

Naar mijn bescheiden mening haalt Chelsea toch wat ROI uit zijn spelers.

 

Loopfietskampioenschap

Op zondag 19 augustus werd de slotrit van de Ronde van Oost-Vlaanderen U23 in Eeklo gereden. Om dit nog een beetje extra op te fleuren had onze buurman een waar Oost Vlaams loopfietskamioenschap georganiseerd op de markt.

Uit de krant:

Om er een volksfeest voor het hele gezin van te maken wordt die dag ook het Oost-Vlaams kampioenschap voor loopfietsen gehouden op de Markt. Jongens en meisjes die geboren zijn tussen 2013 en 2016 kunnen gratis deelnemen met hun step. Voor jongens en meisjes van 6 tot 15 jaar komt de Vlaamse Wielerschool langs met een behendigheidsparcours.

Wij schreven onze kleinste ook graag in want het leek ons zeker leuk om aan die activiteit mee te doen. Toen we die zondag op de markt waren ‘checkte ik mij facebookgewijs in op het loopfietskampioenschap’.  (foto vanuit slideshow die te vinden is op het blog van Awbeir.)

Ebbe loopfietst//embedr.flickr.com/assets/client-code.js

Al snel kreeg ik de vraag of onze 3-jarige loopfietser kampioen geworden was. Ik antwoordde dat iedereen gewonnen had waarop de respons een ‘?’ was. Vervolgens antwoordde ik dat ieder deelnemertje een winnaar was. Deelnemen <> winnen. U kent het wel.

En toch was er een loopfietsertje dat helaas geen kampioen kon worden. Het kindje, geboren in 2015, durfde de piste waarop slakjes maar ook snelheidsduivels zich naar de meet voortbewogen niet op. Hij zou net naast onze Ebbe vertrekken dus ik kon alles verstaan waarom het kindje niet wou. ‘Papa, ik dujf da ni’ Waarop de Papa ‘Och ge zijt een dom kind. Ge zult nooit iets worden, stap maar af.’ ‘Huilbui’. Mah. Mah. ‘Niets te maren’.

Ik wist even niet wat gedaan maar besloot niet te reageren en onze kleine loopfietskampioen te filmen.

 

 

Met plezier

Zo, het Wereldkampioenschap voetbal zit er ook al weer op en de medailles zijn dus uitgedeeld. Ons landje haalde zowaar de derde plaats en deed dat met bijwijlen heel leuk voetbal.

Op zondag werden de Rode Duivels dan ook met enorm veel enthousiasme in Brussel onthaald en veel supporters die niet in Brussel waren konden alles op televisie volgen. Menig Belg liet een traantje las ik op twitter. Natuurlijk werd er ook wel eens aangehaald dat er meer Frans dan Vlaams gesproken werd daar op het bordes van het Stadhuis te Brussel maar wie maalt daar nu om.

‘s Avonds was er dan de slotshow van Villa Sporza en daarin was bondscoach Martinez te gast. Topkerel, zo bleek. Wat een enthousiasme, wat een empathie, wat een overbrenger van plezier voor het spelletje. Maar of dit voldoende is om een team, de gouden generatie genaamd, onmiddellijk aan een wereldtitel te helpen, daar heb ik nu net een heel kleine bedenking over. Geef het nog wat tijd en hou de boel samen met hier en daar een aanvulling van opkomend, jong talent.

Want, onze Rode Duivels speelden onder Martinez met te veel plezier.  Ik hoorde Kevin De Bruyne na de wedstrijd tegen Engeland zeggen dat hij elke wedstrijd op het tornooi met plezier heeft gespeeld. Dat hij het leuk vond om te mogen voetballen. Ook bij de andere spelers droop het plezier er af. Gezien hoe Hazard gisteren stond te dollen op dat bordes? Ik verwacht nog mooie tijden voor ons Belgisch voetbal. En dat onze eigen vaderlandse competitie nu ook eens een boost zou kunnen krijgen. Hoeveel kleine jongens en meisjes zouden nu niet willen beginnen met voetballen? Helaas is het niet zo gemakkelijk om een degelijke opleiding in eigen land te krijgen. Budgetten en dergelijke meer, u kent het wel.

In schril contrast staat dan de uiteindelijke Wereldkampioen, Frankrijk.  Niemand, met uitzondering van de Frans gezinde wereldburgers, vindt dit Frankrijk een verdiende wereldkampioen. Een onverdiende wereldkampioen bestaat evenwel niet, laat het ons dus houden bij een niet zo aantrekkelijke kampioen. En ik vrees dat de spelers van Frankrijk na hun roes niet veel langer top of the league zullen zijn. Ik verwacht, als dit team dan al samen blijft, er niet zo heel veel meer van in latere tornooien. En ook in Frankrijk staan nu waarschijnlijk duizenden jonge kinderen te popelen om te voetballen. Laat ons alleen hopen dat er attractief voetbal gepredikt wordt.

Voor hun was plezier in het spelletje niet belangrijk. Het was vooral de manier waarop ze speelden dat belangrijk was. En als dat nu met vervelend voetbal was, tant pis. Als dat nu was door tijd te rekken, nog tant pisser. Als dat nu was doordat de Var wat meehielp. Het zal ze worst wezen. Mbappé verklaarde immers na de wedstrijd tegen onze Rode Duivels dat hij en zijn team dan toch maar in de Finale stond en de Belgen toch maar niet. Het doel heiligt de middelen, nietwaar Mussolini?

Ik trek de lijn ‘met plezier’ eens door naar het bedrijfsleven. Ondertussen draai ik al zo een 26 jaar mee in het bedrijfsleven waarvan ik de laatste 18 jaar als consultant werk. Ik werkte voor zo een 10-tal bedrijven en kan dus terugblikken op verschillende manieren van werken. Ik weet heel goed hoe het voelt om al dan niet met plezier te gaan werken.  En daar waar je met plezier gaat werken, zullen de resultaten op termijn ook aanhouden. Misschien niet altijd de top bereiken qua resultaat, maar wel top qua plezier en resultaat samen. En geef mij dan maar dat laatste.

Laat ons dus vooral hopen dat het weinig attractieve spel van de Fransen geen maatstaf wordt voor het voetbal. Toen Martinez gevraagd werd of hij het spel van de Rode Duivels nu zou aanpassen door lessen te trekken uit dit tornooi zei hij dit niet te willen doen. Nochtans hadden de Fransen zelf die les getrokken uit de verloren finale tegen Portugal op het vorige EK. Moedig vind ik dat van onze bondscoach. En de eerst zo verguisde Spanjaard staat nu op zijn piedestal. Te glunderen. Net als wij, fiere Belgen.

 

Duivelse kerstmannen

Natuurlijk ben ik supporter van de Rode Duivels. En natuurlijk vind ik alle initiatieven om ons volk samen te brengen om voor de Rode Duivels te supporteren een leuke zaak.  En natuurlijk weet ik dat er een groot aantal mensen niet van het voetbal moeten hebben, maar dat ook zij toch stilletjes op een goed resultaat van ons Nationaal voetbalteam hopen. En natuurlijk weet ik dat het niet eerlijk is dat een voetballer al slapend rijk wordt en dat een topzwemmer nauwelijks een cent verdient terwijl die er veel meer moet voor doen.

Het voetbal is dan ook de meest belangrijke bijzaak ter Wereld. Panem et circenses.

En ik vind het schitterend dat huizen en straten Zwart Geel Rood kleuren. Dat de collega’s op het werk, de medependelaar op de trein, de (window)shopper, de voetganger en fietser, de analfabeet en de geleerde, de lichte en donker gekleurde, de korte en langharige, de hond en de kat – getooid zijn in Zwart geel rood. Hoewel, dat van de hond en de kat meen ik niet.

Maar wat ik afschuwelijk vind zijn kerstmannen tijdens de kerstdagen. Kerstmannen die aan een loden pijp het dak proberen op te kruipen. Kerstmannen die aan het bordes hangen of die geluk hadden om nog een vensterbank te kunnen grijpen.

Waarom ik nu ineens over kerstmannen begin hoor ik je denken. Om de link te leggen naar de gesponsorde vlaggen. Onze Nationale driekleur dient niet bedrukt te zijn met een biermerk. Ook niet met een hoofd van de gladiatoren die deel uit maken van het team. Ik vind het minstens even ‘not done’ als de eerder aangehaalde kerstmannen.

Op café kan het. Maar niet verder. Ik vind zo een vlag aan een huis echt wel marginaal. Geen sorry.

Elk gezin in België zou op eenvoudig verzoek een Belgische vlag moeten krijgen en zou daarvoor geen bakken bier moeten aankopen. Volgens de wet zijn zo een vlaggen zelfs reclame, dus dient er betaald voor te worden door de persoon die ze aan zijn huis hangt. ‘t Stond in de gazet.

Weet je waar ik wel tegen kan? Tegen die spiegelhoesjes. Niet dat ik het zelf doe. Maar ik vind het OK. Net als een sjaal op de hoedenplank.

 

Ah, Club Brugge is kampioen.

Ik dacht dat ik toch even ging vieren, zo net na de titel van Club Brugge in de Belgische Jupiler pro league. Ik ben, zoals de meesten wel weten, een Club Brugge supporter van het eerste uur. Sinds eind de jaren 70 ging ik tot mid de jaren 2000 regelmatig tot bijna altijd kijken naar Blauw Zwart. Af en toe ga ik nog wel eens naar een wedstrijd in Jan Breydel gaan kijken maar de  laatste 14 jaar zat ik zo goed als bijna altijd aan het tv scherm gekluisterd om naar de wedstrijd van mijn favoriete ploeg te kijken. Er mag dan gelijk welk feest zijn waar we op uitgenodigd zijn, ik wil de wedstrijd van Club zien.

Dit jaar was het niet anders. En elke wedstrijd van de Play Offs zat ik vol spanning, meestal alleen in de zetel, te kijken naar de wedstrijd. En hoewel Club telkens een degelijk niveau haalde, de punten bleven grotendeels achterwege. De gehalveerde puntenkloof die van 12 naar 6 punten terug gebracht werd, kwam even in gevaar. Zeker toen er op zondag 06-05-18 thuis verloren werd van eeuwig rivaal Anderlekt vreesde ik even voor een nieuwe titel. Ook Standard kwam terug aan het venster piepen of er geen plaats was op de eerste podiumplaats. Standard, de ploeg waar niemand nog rekening mee hield aan het begin van deze play offs. Zelfs niet toen ze in extremis nog een goal maakten in Jan Breydel en het zo 4-4 werd.

Donderdag, de wedstrijd in en tegen Charleroi zou ik mogelijks niet kunnen volgen. We gaan dan immers met een deel van de familie naar Europapark in Duitsland. Maar dankzij mijn abonnement bij telenet Play sport zou ik, indien er wifi op de camping is, toch kunnen volgen. Er was wifi, maar die was niet echt stabiel. Eerder die dag had ik met horten en stoten kunnen zien hoe Standard in Brussel ging winnen.  Standard stond plots op 1 punt van Club. Er diende dus maar beter gewonnen te worden in Charleroi gezien de volgende wedstrijd van Club in Luik, tegen Standard is.

Op zoek naar de beste ontvangst liep ik die donderdagavond de camping rond. Ik zag het 1-0 worden via een strafschop. Zo rond minuut zeventig in de wedstrijd diende ik toch even naar het toilet te gaan. De wifi viel echter weg en eer ik terug beeld had stond het 1-1. Ik slaakte een kleine zucht. Maar die zucht bleek te hard geweest te zijn want de wifi was weer weg. Te hard geblazen? Ik ademde diep en dacht, what the… En daar was de wifi terug en stond het gelijk 1-2. En nauwelijks een minuut later zag ik dan Jelle de 1-3 maken. Ik balde de vuist en riep ten midden van een paar tientallen campeerders ‘YES’. ‘Yeeees’; En dan ‘Jaaaah’. ‘Jaaaah Bitte Ein zu drei’. Menig campeerder keek op en ik toonde mijn telefoon ‘Bruuge! Ein zu Drei!’

Ik stapte met een smile terug naar de caravan waar de andere familieleden zich bevonden. Ik wou dat met een bedrukt gezicht doen, net zoals ik deed toen het 1-0 stond, maar dat lukte mij niet. De komende dagen zouden echt wel top worden, daar in het pretpark. Want bij een nederlaag van Club kan ik soms wel even minder aangenaam zijn. Hoe hard ik ook mijn best doe om dat van mij af te zetten, het lukt niet altijd. Tegen schoonbroer Giovanni zei ik dat de komende dagen top zouden worden. Club won, de zon was beginnen schijnen  en zou dat de komende 2 dagen in volle glorie doen en de Silver Star lachte vanuit zijn vaste standplaats naar ons op de camping.

En zo werd het zondag. Die nacht passeerde een onweer over de camping. Alweer had ik nauwelijks een paar uur geslapen. We vertrokken omstreeks 08u30 vanop de camping naar huis. Daar zouden we tegen 14u aankomen. Het was moederdag dus ik had graag nog eens bij mijn Mama gepasseerd om dan vervolgens de 2 grootste kinderen even langs te laten gaan bij hun Mama. Een onbegrijpelijke file voor onzichtbare wegenwerken nabij Namen zorgden er echter voor dat we meer dan anderhalf uur in file stonden. Ook de Brusselse ring had een file voor ons in petto. Het kwam het humeur van de inzittenden niet ten goede. En zo kon ik weinig denken aan de mogelijke kampioenwedstrijd van ‘mijn’ Club Brugge.

Om 17 uur waren we thuis. Ik belde even naar de mama voor moederdag en beloofde dinsdag eens langs te gaan. Want dan is ze jarig. De grote kinderen waren bij hun mama, de kleinste lag dan eindelijk wat te slapen en wij deden den opkuis. TV werd aangezet maar diende het eerste uur vooral als behang. Om 18 uur ging ik dan toch in de zetel zitten en zag Standard sterk aan de wedstrijd beginnen. Al snel dacht ik, vrijwel zonder zenuwen, och vandaag redden we het niet maar het deert mij niet. Het stond al snel 1-0. Standard verloor evenwel wat van zijn sterk begin en Club nam gaandeweg over. Toen ik Wesley een bal diep zag steken op Vormer dacht ik dat het een verloren bal was. Vormer tackelde evenwel op de bal, beroerde die – naar ik zag toch even met de arm – mocht doorgaan, gaf voor en Vossen krulde de bal mooi binnen. Normaal zou ik nu uit de zetel springen en luidop Yes roepen. Ik bleef vrijwel stoïcijns zitten. Het spel viel stil, de VAR kwam er aan te pas. Ik voelde mijn hartslag toch even de hoogte in gaan toen de scheidsrechter naar het scherm ging kijken. Het beeld van een twijfelende Vossen zal mij altijd bij blijven. ‘Wat is dit hier’, zag ik Jelle denken. En ik was er van overtuigd dat ook hij gezien had dat Ruud de bal even met zijn arm kon meenemen. ‘Ze gaan dit afkeuren ofwa?’ Maar de scheids wees na even dan toch naar de middenstip en keurde zo het doelpunt goed. Vormer zweepte de aanhang dan toch op en enige vreugde ging door mij heen. Maar ik sprong niet op. De beleving van de goal was maar zo zo.

Tijdens de rust keek ik snel eens op twitter. De ene kon het niet aan van de spanning terwijl de andere zei dat de VAR Club aan de titel zou helpen. Kleuren hoef ik hier niet bij te vermelden neem ik aan. Ik bleek ook getagd te zijn in een Paars bericht op facebook en verwijderde die tag al snel. De rest van de familie had ondertussen plaats genomen aan tafel om frietjes te eten. Ik diende mij even om te draaien om de puberende zoon toch enigszins op zijn plaats te zetten. En de wedstrijd, die onderging ik dus maar. Ik weet niet of alles goed binnen kwam. Tot de laatste drie minuten van de reguliere speeltijd. De dochter kwam bij mij zitten en samen keken we verder. We zagen hoe Standard de bal niet terug gaf nadat Vanaken die buiten trapte omdat een Standard speler ogenschijnlijk met heel veel pijn op het plein lag. Zo zaten we al snel in minuut 92 vooraleer verder gespeeld werd en de 4de scheids het bordje met de toegevoegde tijd opstak ‘+3 minuten’. Normaal is dat dan tot minuut 93 maar gezien het bordje pas in de 92te minuut werd opgestoken was dat dan tot minuut 95 dat er gespeeld diende te worden. Spanning alom. ‘Wat een vervelende ploeg is dat toch, die van Standard’ zei de dochter. ‘Ja hé’, zei ik,  ‘dat zijn ze altijd.’ Dit keer hoorde ik mijzelf zenuwachtig klinken. Mijn hart sloeg in mijn keel. Iets was de dochter niet ontgaan was. Ook zij zat nu in volle spanning te kijken. Zo wil ik alle wedstrijden beleven dacht ik. Samen. Wesley kon de bal nog eens vooraan krijgen en zo Dennis de 1-2 aanbieden. Maar dat gebeurde niet. Standard ging nog eens in de aanval. Het zal toch niet dacht ik. Minuut 95. Einde. Dochter en ik samen eens een ‘Yeeees, kampioen!’. De kleinste zat in bad, de oudste zoon stond onder de douche. De vriendin kwam een vijftal minuten na de match terug in de living. ‘En, ist gelukt?’ vroeg ze met blinkende ogen. ‘Ja hoor’, zei ik nogal droog. Ik zag dat ze blij was voor mij. Even had ik zin om mijn sjaal aan te doen en op straat te gaan. Even, als in 2 seconden. Ik stond op en nam de halfwarme frikandel en viandel uit de ‘stromeine’. Ik volgde nog het relaas van de wedstrijd maar dat werd wat overstemt door een ravottende kleine sloeber. En een lichtjes puberende zoon.

Neen, hoewel het spelletje mij nog steeds raakt, ben ik nu niet euforisch ofzo. Ook niet op het werk. Waar de collega’s nauwelijks begaan zijn met het voetbal. Op één collega na. Die wel een Anderlekt fan is, maar dat niet te hard uit. Mede door het feit dat Club de laatste 3 jaar 2 maal kampioen werd denk ik dan. De andere collega’s volgen het een beetje vanop afstand maar het doet hun weinig.

Normaal gezien zou ik nu -tig keren kijken naar beelden van die match. Zou ik alle kranten willen lezen. Zou ik het nieuws op de radio tientallen keren willen horen wanneer gemeld wordt dat Club verdiend kampioen werd. maar hoewel het mij dus nog steeds hard kan raken heb ik steeds meer en meer het gevoel dat ik de liefde voor het voetbal kwijt aan het geraken ben. En daar zijn verschillende reden voor.

 

 

 

 

 

80!

Neen, dat is niet mijn geboortejaar. En al evenmin mijn leeftijd. Maar dat is wel het getal dat nu op de weegschaal prijkt wanneer ik mij daarop stel. Nu ja, prijkt.
Ik word natuurlijk al wat ouder en men durft wel eens over de blokjaren te spreken maar sinds ik dus stopte met alcohol te drinken zijn er zowat 10 kilo bijgekomen. Toegegeven, ik kijk er niet naar om om bijvoorbeeld om 22 uur nog een pot ijs van magnum binnen te lepelen. Of een zak(je) chips gepaard gaande met de vierde cola zero van de dag. Of een suikerwafel met goed wat boter op als ontbijt. Nooit diende ik daar rekening mee te houden, mijn gewicht bleeft toch rond de 70-73 kilo hangen.

Maar ik stopte dus ook met alcohol drinken. En hoeveel men ook beweert dat dit gepaard gaat met een gewichtsafname, ik kan bevestigen dat dit voor mij omgekeerd werkt.
Want sinds dan eet ik gewoon meer. Niet alleen ontbijt ik – meestal is dat Griekse yoghurt met muesli – ook ‘s middags en ‘s avonds eet ik duidelijk veel meer. En tussendoortjes die horen er ook vollenbak bij. Veelal is dat een gans schaaltje druiven of een pot van een halve kilo blauwe bessen, maar chocolade en andere lekkernijen komen ook geregeld de maag binnen.

Wat ik ook achterwege liet, dat is het lopen. Het is dan ook van Juni 2015 geleden dat ik nog eens een 10-tal kilometer ging lopen.

Eén van de redenen dat ik het lopen wat achterwege liet was de pijn aan mijn achillespezen. Sinds Januari heb ik nu evenwel steunzolen en is de pijn in de pezen ook verdwenen.
Ik zou dus terug gaan lopen. Maar deze keer wil ik dat niet doen met de – best wel dure – loopschoenen die ik indertijd kocht.

Op de Markt in Eeklo is er sinds een paar maanden een sportspeciaalzaak – Fit-sport genaamd. En het toeval wil dat ik de uitbater, Bob, enkele weken geleden tegenkwam en hem over het lopen aansprak. Bob en zijn vrouwtje zijn beiden- ik hoef het je niet te vertellen – sportief.
Bob vertelde mij dat er bij hun een meting gehouden wordt en dat er op basis daarvan beslist wordt welke schoen het best geschikt is.
Dus, verleden week begaf ik mij naar de sportwinkel en kon ik een paar schoenen testen. Ik schrok toch wel van de metingen en welke impact een schoen heeft op de manier van lopen.

Na het passen van een tweede paar voelde ik onmiddellijk een heel groot verschil met het eerst paar schoenen. Daar waar het eerst paar schoenen voor een totaal verkeerde afrol zorgden, zorgde dat tweede paar voor de vrijwel perfecte gang (van zaken). Ze zaten dan ook als gegoten. Ik besloot om die schoenen te kopen maar zei wel ‘ als ze mij tenminste geen 500 euro zullen kosten’.
Dat was zeker niet het geval, voor dat bedrag zou ik 3 paar van die schoenen kunnen kopen. Valt dus best wel mee, want goede schoenen zijn toch wel heel belangrijk.

Nu rest er mij nog het starten met lopen. En dat is dan vandaag. Sebiet zie, wanneer ik hier op publiceren gedrukt heb. En wanneer mijn cola zero opgedronken is. En mijn playlist op spotify gedownload is. En ik die schoenen aangedaan heb. En mijn route op Endomondo ingesteld is.

Loop van Vlaanderen

Volgend jaar zou ik graag meelopen in de Loop van Vlaanderen (link gaat naar site van 2013..).
Laat mij starten met 10 kilometer want het is een vrij lastig parcours.

Loop van Vlaanderen - 10 km

Nu zou ik graag eens aan jullie vragen hoe ik mij daar het best op voorbereid?
En of jullie ook zin hebben om mee te gaan lopen, ergens in Maart volgend jaar te Oudenaarde.