Staanplaats

Liam Gallagher treedt op 07/02/2020 in de Ziggodome las ik op 1 Januari 2019. We waren aan het nieuwjaren bij de schoonmoeder.

Liam Gallagher! De machtige Ziggodome!, een concertzaal waar we in België heel erg jaloers mogen op zijn. Eind September 2018 waren schoonbroer Giovanni en ik naar ELO geweest in die zaal.

Een blik naar Giovanni en de kaartjes werden besteld. Ons dames besloten mee te gaan om in de hoofdstad van Nederland te gaan stappen.

Ik had al heel veel zaaloptredens gedaan, maar steeds zittend. Deze keer besloot ik om een staanplaats te kopen. Het was tenslotte een rock en roll klepper van formaat en nu wou ik dat daar vanaf beneden wel eens meemaken.

Het was wel even schrikken toen ik aan de ingang stond en mijn kaartje aanbood. De dame, die mijn kaart scande, zei me dat ik verkeerd stond. Dat we een staanplaats hadden en dus aan een andere ingang dienden binnen te gaan. Toen daagde het… Inderdaad we hadden verleden jaar voor een staanplaats gekozen. We waren ruim anderhalf uur aanwezig en konden zodoende eens tot de front row gaan. Eens van heel dicht naar het podium kijken dus. Tof. Zonder meer.

Vanaf negen uur vloeide de rock and roll de arena in. Maar helaas ook het bier. Massa bekers vlogen door de lucht en hier en daar werden we dan ook getrakteerd op een bierdouche. Achter ons stond een drietal, 2 zangers en een zangeres te roepen in ons oren. Daarop konden we anticiperen om ergens anders te gaan staan. Maar al snel volgde er terug een bierstorm. Toen dacht ik, een staanplaats, neen daar doe ik niet meer aan mee.

Gelukkig was er de muziek. Liam was zijn eigen zelve. Beetje arrogant maar zoals altijd rechttoe rechtaan. Tijdens de eerste 5 songs een ietsje teveel waardoor de pauze tussen een aantal nummers net iets te lang duurde. Hij had problemen met zijn geluidstechnieker op het podium en die heeft dat geweten. ‘Fokkin wanker’.

Bij dansende beren las ik dat het de dag er na, in Brussel een aaneenrijging van liedjes was.

Op ad.nl vond ik deze

Liam Gallagher

*****

Voor een voor driekwart met – vol overgave met bier smijtende – Engelsen gevulde zaal worstelde Liam dit keer echter te zeer met zijn onwillige stembanden om echt gevaarlijk te worden. ‘Jullie rock-n-rollzanger heeft niet zijn beste dag,’ knauwde hij halverwege. Op Oasis-stadionsong Stand by Me vroeg hij zijn publiek om hulp. Die kwam er. Alsof de menigte een ploeterend voetbalteam aanmoedigde, daverde het refrein uit de met bier gesmeerde kelen. Een prachtig moment.

Gallagher (47) leek er kracht uit te putten. Hij staakte zijn gemopper op de techniek en krulde zich als vanouds rond zijn microfoonstandaard. Ook zijn praatjes kreeg hij langzaam weer terug.

Met een setlijst met daarop britpop-evergreens Live Forever, Champagne Supernova en Roll With It kon het ook amper werkelijk mislopen. Ook zonder voluit te scheuren kan Liam die songs laten zweven en schrijnen. Supersonic steeg zelfs even echt op. Zo eindige de show toch nog gelukzalig.

E.L.O

E L wie? Dat ken ik niet hoor.

E.L.O! Euh de groep van Mister Blue Sky.

Aaaaah. Maar natuurlijk ken ik dat.

Wees gerust, je bent niet de enige die zo reageert wanneer ik zeg dat ELO toch één van de groepen was waar ik in de jaren 80 nogal veel naar luisterde. Het begon allemaal met een liedje op een verzamel LP uit 1986. De song was Calling America en ik was er zo van gepakt dat ik onmiddellijk naar de toenmalige platenwinkel ‘Matthijs’ in Eeklo reed om mij daar de LP Power of balance te kopen.

In die tijd kocht ik nogal veel platen, bijna al het zakgeld en geld dat bijeen gespaard werd via verjaardagen of nieuwjaren werd daar aan besteed. Zo begon ik cassettes op te nemen voor medestudenten die deze dan voor een prijsje kochten en zo kwam er opnieuw geld in het zakje om veelal platen (of naft voor mijnen brommer) te kopen.

In die tijd gingen we ook regelmatig naar Sluis. En in de platenwinkel aldaar kocht ik nog een plaat van ELO – Greatest Hits.  Mijn budget was immers niet voldoende om de volledige collectie in huis te halen en ik diende toch wat ander materiaal ook te kopen (voor school, weet ge wel.)

Ik moet evenwel toegeven dat ik ze niet meer volg sinds pakweg 1992.  Ik dacht echt wel dat het over and out was met de groep en dat Jeff Lynne al lang zijn eigen ding deed. Neemt niet weg dat  ik heden ten dage nog af en toe eens naar ELO luister. Zo kocht ik via Discogs de LP Balance of power terug en Out of the blue vond ik voor een prijsje op een rommelmarkt. Zelf vind ik het nog altijd heel goed klinken en ook de rest van de huisgenoten vinden het best OK; voor een paar liedjes dan.

Ik erger mij dan ook aan StuBru dat ze maar één song spelen van ELO. En dat is dus, jawel, mister Blue sky.

ELO stond dus op een lijstje bij mij van groepen die ik ooit wel eens live wou zien. Net zoals Doe maar daarbij stond. En Doe maar, die zag ik dit jaar, op de Lokerse feesten.

En nu het beste van al. E.L.O leeft nog en tourt! In September 2018 komen ze zelfs redelijk dichtbij. Naar Amsterdam.

Dat ik dit nu pas te weten ben gekomen. Niets van media heb ik errond gehoord of gelezen. Nochtans hebben ze afgelopen zomer voor 70.000 personen in Wembley gespeeld. Wel even schrikken als je het publiek ziet uit hun dak gaan. Niemand van onder de 70 jaar denk ik.

Snel kijken of al tickets beschikbaar zijn. Blijkt bijna de ganse Ziggo dome uitverkocht te zijn. Nog een paar honderd kaarten. Ow zekers. Bij deze, die voor ons zijn binnen. En ik wou u dat laten weten.