Streaming

Deze week was er blijkbaar groot nieuws te melden over het streamen en downloaden van muziek. Voor het eerst streamen we meer dan dat er cd’s gekocht worden. Ook voor mij is dit van toepassing.

Tot een aantal jaar geleden kocht ik toch zeker om de 14 dagen een CD. Vele van die gekochte cd’s beluisterde ik een paar maal en dan werden die opgeborgen, bij de rest. Af en toe werd er dan eens eentje terug bovengehaald om beluisterd te worden. Maar dat is of was echt niet veel. Inderdaad was, want ik weet echt niet meer wanneer ik nog eens een cd bovenhaalde om die te beluisteren. Vinyl daarentegen.. En toch zal ik nog heel sporadisch eens een cd kopen. Als het er één is van één van mijn favoriete groepen bvb.

Maar dan zoek ik meestal achter het vinyl, of beter krijg ik het op vinyl van broer/schoonzus of vriendin 🙂 (Liam Gallagher, Intergalictic Lovers en de Blue ray van ELO werden zo onlangs aan mijn collectie toegevoegd) Op de rommelmarkt is het enige wat ik wil zien de vinylafdeling.

Maar waar het over gaat is dat de artiesten minder verdienen aan streaming dan aan de verkoop van cd’s.Streaming dus. Ook ik maak hier al een tijdje gebruik van. Het is gewoon enorm handig en snel. Vroeger – ok het had ook zijn charme – kon je naar de platen/cd winkel gaan en daar een plaat voorbeluisteren. Op basis daarvan besliste je dan of je de plaat al dan niet kocht. Ik deed dat meestal niet. Ik hoorde een goed nummer van een groep en wou de cd. Zo zijn er dus talloze cd’s mijn eigendom geworden waar in feite niet veel dan 1 tot 2 goede nummer staan. Of waar ik dan de moeite niet meer voor nam om de andere nummers nog beter te leren kennen. En dat is met streaming dus wel helemaal anders. Ondertussen heb ik via spotify al veel meer albums in mijn lijstjes staan dan dat ik cd’s heb. Of ik alle albums al beluisterd heb, dat is dan weer een andere zaak. Maar feit is dat ik nu nog sneller een album van een artiest in huis haal waardoor de kans dus bestaat dat ik die wel eens wil zien.

Maar waar ik mij toch wel aan stoor is aan het feit dat er stemmen opgaan dat dit de artiesten slecht uitkomt. Dat wil ik een klein beetje counteren. Al eens gezien hoeveel optredens er – alleen al in België – per jaar zijn? Vroeger had de artiest een veel kleiner podium. Nauwelijks kans om eens in een concertzaal te gaan spelen. Nu zijn die concerten een totaalbeleving en vele zijn dan ook snel uitverkocht. Uitverkocht? Hoh, dan doen we er nog een dagje bij. Ook festivals worden steeds langer (dagen) of groter (aantal podia). En de prijs van een ticket?  Ik denk dat de artiest in dat opzicht weinig te klagen heeft. Zodoende betreur ik het dan ook dat sommige van die artiesten de totale plaat of enkele nummers van een plaat niet via streaming wensen aan te bieden. Een ander gevaarlijk punt voor ons, de consument, is de versplintering van het aanbod. Apple music en Spotify lijken wel een kleine oorlog uit te voeren.

Voorbeeld: zo betreur ik het dat het concert van Intergalactic Lovers wel terug te vinden is op Apple Music maar niet op Spotify. Zo zal ik nu drie maand gratis naar dat concert kunnen luisteren (apple music krijg je de eerste 3maand gratis), want dan zeg ik dat abonnement terug op.

Dat ene Miguel Wiels tegen Spotify is want dat brengt niet genoeg op.

Als artiest zou je toch tevreden moeten zijn dat een consument jouw muziek vindt op een streamingdienst. Ik ben er zeker van dat de kans dan groter is dat er een concert bezocht zal worden.

 

[review] Kasabian – Velociraptor

Kasabian - New album - Velociraptor

Kasabian, opgericht in 1999 en hun groepsnaam halende van Linda Kasabian, de dame die kroongetuige was tegen Charles Manson, leerde ik pas echt goed kennen in 2009. Toen hoorde ik Fire (I’m on fire) regelmatig op de radio weerklinken. Toen ook een volgende single ‘Where did all the love go’ voor mij een schot in de roos was wou ik ze absoluut zien op Rock Werchter 2011.
Met onze vaste groep festivalgangers zijn we helaas geen vroege vogels op de weide. We komen daar meestal maar rond 18/19 uur aan. Maar Kasabian speelde reeds om 16 uur wat maakte dat ik als enige vroeger dan gewoonlijk naar de wei vertrok.
Dankzij het vroege uur was het voor mij mogelijk om behoorlijk dicht bij het podium te gaan staan.

Dat ik ondertussen fan geworden was van de groep moet ook de mensen van adhese niet ontgaan zijn. Zo kreeg ik de vraag of ik interesse had om de nieuwste van Kasabian, Velociraptor toegestuurd te krijgen. Daar kon ik, als muziekliefhebber, uiteraard geen neen tegen zeggen. En zo geschiedde het dat het album hier nu naast mij op tafel ligt terwijl het cdtje voor een vierde keer door de boxen weerklinkt.

Vanaf de eerste song ‘Let’s roll just like we used to’ neemt de iet wat klagerige en speciale zang van Tom Meighan je mee doorheen een variatie van muziekstijlen. Soms traag, dan weer snelle rock (de titeltrack Velociraptor), beetje zweverig (ja voor La Fee verte durf ik zelfs een vergelijking aangaan met muziek die The Beatles wel eens pleegden te spelen), oosters getint (toch een beetje een stijl die frequent voorkomt bij Kasabian en niet verwonderlijk als de titel van de song ‘Acid Turkish bath’ is) en dan weer met synthesisers bezaaide liedjes.
‘Day’s are forgotten’ kreeg al heel wat airplay en andere nummers hebben zeker de mogelijkheid om iets te betekenen in de huidige hitlijsten. Zo tip ik vooral op re-wired als volgende single.

Bekijk hier een interview met de groep over hun nieuwste album.

Toen ik het album voor een eerste keer gehoord had, was ik wat in de war door al die verschillende stijlen. Maar nu, en zo hoort het ook, vind ik het een aangename wandeling.