Muziekje 15

Begin de jaren 80, 1983 meer bepaald.

Terwijl er in Belgïe hoofdzakelijk chansons gemaakt werden, stonden ze in Nederland al veel verder. Ik was dan ook redelijk in de ban van deze groep. Doe maar. Het album 4us kwam uit en heb ik toendertijd grijs gedraaid.

Dit is het openingsnummer.

Categorie: Had ik willen zien

[review] Kasabian – Velociraptor

Kasabian - New album - Velociraptor

Kasabian, opgericht in 1999 en hun groepsnaam halende van Linda Kasabian, de dame die kroongetuige was tegen Charles Manson, leerde ik pas echt goed kennen in 2009. Toen hoorde ik Fire (I’m on fire) regelmatig op de radio weerklinken. Toen ook een volgende single ‘Where did all the love go’ voor mij een schot in de roos was wou ik ze absoluut zien op Rock Werchter 2011.
Met onze vaste groep festivalgangers zijn we helaas geen vroege vogels op de weide. We komen daar meestal maar rond 18/19 uur aan. Maar Kasabian speelde reeds om 16 uur wat maakte dat ik als enige vroeger dan gewoonlijk naar de wei vertrok.
Dankzij het vroege uur was het voor mij mogelijk om behoorlijk dicht bij het podium te gaan staan.

Dat ik ondertussen fan geworden was van de groep moet ook de mensen van adhese niet ontgaan zijn. Zo kreeg ik de vraag of ik interesse had om de nieuwste van Kasabian, Velociraptor toegestuurd te krijgen. Daar kon ik, als muziekliefhebber, uiteraard geen neen tegen zeggen. En zo geschiedde het dat het album hier nu naast mij op tafel ligt terwijl het cdtje voor een vierde keer door de boxen weerklinkt.

Vanaf de eerste song ‘Let’s roll just like we used to’ neemt de iet wat klagerige en speciale zang van Tom Meighan je mee doorheen een variatie van muziekstijlen. Soms traag, dan weer snelle rock (de titeltrack Velociraptor), beetje zweverig (ja voor La Fee verte durf ik zelfs een vergelijking aangaan met muziek die The Beatles wel eens pleegden te spelen), oosters getint (toch een beetje een stijl die frequent voorkomt bij Kasabian en niet verwonderlijk als de titel van de song ‘Acid Turkish bath’ is) en dan weer met synthesisers bezaaide liedjes.
‘Day’s are forgotten’ kreeg al heel wat airplay en andere nummers hebben zeker de mogelijkheid om iets te betekenen in de huidige hitlijsten. Zo tip ik vooral op re-wired als volgende single.

Bekijk hier een interview met de groep over hun nieuwste album.

Toen ik het album voor een eerste keer gehoord had, was ik wat in de war door al die verschillende stijlen. Maar nu, en zo hoort het ook, vind ik het een aangename wandeling.

Het zonnetje en de nieuwste van K’s Choice

Dagelijks het traject Eeklo – Mechelen moeten doen in barre weersomstandigheden zoals de laatste maanden is niet echt een lachertje.

Ook de muziekkeuze van StuBru valt me ‘s morgens een beetje tegen.
Zoals deze morgen bijvoorbeeld, een oude van Snap gevolgd door iets ouds van The Black Eyed Peas.
Ik zapte al snel naar Radio 1 waar ik een verhaal hoorde over het sociaal drama dat boven de werknemers van de Carrefour hangt.

Toen dat gesprek afgelopen was drukte ik terug op toets 1 van de radio om terug naar Stu Bru te luisteren.
Ik hoorde de eerste zangtonen en die stem kwam me bekend voor.

In de jaren 90 was ik echt verliefd geworden op de stem van Sarah Bettens maar mede doordat Almost Happy mij wat tegen viel en K’s Choice tijdelijk ophield te bestaan, was mijn liefde weggeëbd.
Ook toen K’s Choice vorig jaar terugkwam met de single voor de Music for Life campagne, kon Sarah en haar broer mij niet meer bekoren.

Maar oude liefde roest duidelijk niet en toen ik deze morgen de nieuwe single ‘Come live the life’ hoorde smolt ik meteen.
Ik reed ter hoogte van de Waasland haven en het zonnetje scheen. Zowel buiten als in mijn hart.

Oordeel vooral zelf:
(Indien Youtube niet beschikbaar is of indien het nummer reeds verwijderd zou zijn, op de site van K’s Choice is het nummer ook te horen).

5 oppeppende liedjes

Jawel, ze bestaan nog, de blogstokjes. Deze keer kreeg ik er eentje van Margo.

Ik dien aan mijn bloglezend publiek te verkondigen welke liedjes mijn leven zo een beetje oppeppen.
Voor de aardigheid en voor de vaderlandsliefdigheid hou ik het bij de Vlaamse rockscene:

Admiral Freebee: Ever Present
Den Admiraal, al zijn cd’s staan hier op mijn rek. Alé niet al zijn cd’s natuurlijk, wel ééntje van elk dewelke hij uitbracht.

K’s Choice – Believe
Wat keek ik uit naar het verschijnen van het album Cocoon Crash in 1998. En als opener stond daar Believe op.

Ik denk dat ik een klein beetje verliefd was op Sarah (haar stem).

Noordkaap – Wat is kunst
Dit noem ik pas echt knallen.

Arno – Putain putain
Mister ‘staat er al haar op’ opzweper hemzelve.

dEUS – If you don’t get what you want
Tgoh, de muziek van dEUS kan me echt wel torenhoog meenemen.

Ondertussen ga ik naarstig luchtgitaar spelend op zoek naar 5 volgelingen.

Eentje gooi ik richting Houbi, omdat ik weet dat die er een schitterend commentaarlijstje van kan maken.
Eentje naar mede muziekliefhebber dipfico.
Van statistiekenman Bruno had ik ook wel graag eens geweten welke muziek hem oppept.
En zouden ze bij team inventis en team netlash ook naar muziek luisteren? En vooral hebben ze daar een plaatsje waar ze zo een lijstje kwijt kunnen?

De pussycat dolls

De Standaard is vandaag wel streng (maar rechtvaardig) voor De Pussycat Dolls.

Zo titelt de kwaliteitskrant:

Het bordeel van de Dolls.

De Pussycat dolls lokten vrijdag vooral veel tienermeisjes naar Vorst Nationaal. Hopelijk is hun adoratie voor deze leeghoofdige, karikaturale prefabgroep van snel voorbijgaande aard.

Wie bedenkt zo een leeghoofdige karikaturen zoals de Pussycat Dolls, vraagt de krant zich al dan niet terecht af. Dennis Black Magic? Homer Simpson?

Hot shot

Tijdens rustpauzes (op televisie werden dan beelden van Afrika getoond) van de afgelopen Music for Life speelde er telkens hetzelfde liedje.

Het nummer bleef in mijn hoofd hangen maar ik kon noch uitvoerder noch naam achterhalen.
Tot Stu Bru het nummer deze week tot hot shot bombardeerde. Het nummer komt uit de soundtrack van Berlin Calling, een film die Paul Kalkbrenner tevens produceerde.

Ga zitten, zet uw geluid vollen bak en geniet van Paul Kalkbrenner – Sky and sand.

Ik wou wel eens weten onder welke noemer dit soort muziek te catalogeren valt en ging ten rade bij boskabout. Die sorteerde het onder

iets tussen “minimal techno met vocals” en “balearic”

Even later wees diezelfde boskabout er mij op dat beatport de track classificieert als Techno.

Let the music play

Mijn leven wordt toch een deel overheerst door muziek. En hiertoe had ik ook al lang een muziekblogje. Maar ik kon een tijdlang niet naar wordpress2.5.1 upgraden en elk postje dat ik toen op mijn muziekblog plaatste werd verbrot door spam in de content. Ik gaf het dus ook even op. Alles draait nu op wordpress2.5.1 dus die vuile troep zal achterwege blijven.

Bij elk liedje dat gepost zal worden zal er ook een link naar iTunes geplaatst worden. Het is gratis om daar eens op te klikken.

Dus vanaf vandaag kan u terug naar hier surfen om mijn ‘lied van de dag’ met jullie te delen. Ik ben nog opzoek naar een nieuwe template maar ondertussen: ‘Let the music play’.