Grrrumeur

Nu ik – tijdelijk – terug met de trein naar het werk kom valt het mij op dat ik meer last heb van een (ochtend)humeur dan wanneer ik met de auto kom.

Het begint in feite al vanaf ik thuis vertrek, want tot dan is meestal alles nog oké, tenzij Studio Brussel al niet wil van in het begin wil meewerken. Want zo ben ik dan ook nog eens: een slechte plaat aan het begin van de vroeg begonnen werkdag kan mijn humeur ook kelderen. Daarom dat mijn ambilight mij alvast wakker maakt met het geluid van kwetterende vogeltjes. Maar eens ik de badkamer betreed, dan druk ik met een bang vingertje op de aanknop van de radio waarop de tekst Studio Brussel verschijnt dewelke al snel gevolgd wordt door de eerste noten van een lied. Of het gepraat van de presentatrice. Als dat Linde is valt het meestal goed mee. Maar met, tijdens verlofperiodes, Kim Muyllaert als jong enthousiast veulen is dat steeds bang afwachten. Dat meisje doet haar job best goed, maar voor mij is het net iets te enthousiast op een veel te vroeg uur. Deze morgen weerklonk Rex van Customs, dus best oké.

Iets later begint de toch naar het station te Aalter. Omdat de trein niet wacht vertrek ik zeker een goed half uur vooraleer de trein vertrekt. Trein om 24 na het uur, ik vertrek om 54 voor dat uur. Gek ook hoe ik mij daar toch op fixeer, op dat half uur. trein om 46, ik vertrek om 16 na het uur.

En dan begint het al in feite, hoewel het maximum 20 minuten te rijden is en ik dus 10 minuten ‘speling’ heb, kan ik mij al druk maken in de rode lichten die niet meewerken. Of onaangekondigde werken die reeds begonnen zijn op de Aalterbaan en die ervoor zorgen dat het verkeer op één vak dient te komen. dan begint het rekenwerk al. Ik heb nog 16 minuten de tijd. ‘Diep ademen – denken dat er nog tijd genoeg is’.

Aan het station van Aalter zijn er werken bezig. Een vrachtwagen blokkeerde daar deze morgen een aantal minuten de weg tot de parking. Diep ademen, er zijn nog 10 minuten eer de trein vertrekt’. Het is vakantie dus aan plaats op de parking is er geen gebrek.

Op tijd op het perron, de trein op. Zoals de meeste mensen ga ik op zoek naar een plaatsje om alleen te zitten. Heel even dan toch want in Gent geraakt de trein toch redelijk gevuld.

Deze morgen kwam er een jongeman naast mij zitten én een voor mij. De persoon naast mij nam zijn laptop en dat zorgt al onmiddellijk voor een roloog van mijn kant. Al zeker wanneer die persoon dan constant gaat tokkelen op die laptop om toch nog maar die mail af te krijgen die in feite nog wel tijd heeft om verstuurd te worden. Als de persoon die rechtover mij zit last blijkt te hebben van een snotvalling en zodoende het snot steeds naar binnen trekt krijg ik het al helemaal op mijn heupen. Ik bied die persoon dan ook een zakdoek aan doch die vriendelijk geweigerd wordt.

Ik probeer het omgevingsgeluid af te weren door de muziek een ietsje luider in mijn oren te laten klinken doch die muziek valt steeds weg. Geen constante streaming van de radio. Vraag is dan waarom ik naar de radio luister en niet naar bvb Spotify. Dat laatste is geprogrammeerd en dan weet je wat je horen zal. Ik hou in dit geval nogal van de verrassing die de radio je kan brengen. En ik hou er op een manier ook wel van om een radiostem te horen. Iemand die je toespreekt. Ook gek, maar ik moet ook met deze kronkel in mijn hoofd leven.

Maar… gelukkig is er dan het werk. In het geval dat ik met de auto kom ben ik altijd de eerste, maar deze maand zijn er al collega’s aanwezig.  En dat zijn best wel toffe collega’s op een leuk werk. En zo weet ik dat ik, van zodra de trein gestopt is; ik 500 meter gestapt heb; de trap tot het derde genomen heb; een koffietje nam; de laptop aanstak – mijn grrrumeur kan opbergen door tijdens het opstarten van de laptop en het halen van een tweede koffietje een praatje met die collega’s te doen. Over ondermeer de ergernissen op de trein maar vooral over het leuke concert van de Intergalactic lovers in de AB.  En alles wat er voorafgaand mee gemoeid was. Want het was immers geen sinecure om de vriendin gisteren mee te krijgen naar Brussel :).

 

 

 

 

Tournee minerale voor de auto

Ik heb mij voorgenomen om deze maand de auto mee te laten doen aan de Tournée minérale. Voor mezelf zie ik het nog wel of ik deze maand al dan niet een glaasje alcoholbevattende drank zal nuttigen. Ik denk eerder van niet, gezien ik het nu toch al sinds verleden jaar zonder doe.

Maar deze maand ga ik dus met de trein naar het werk in Brussel.  De afgelopen zes maand deed ik het met de auto en wou die nu even op regime plaatsen. 10.000 km op 3 maand vond ik een ietsje teveel. Minstens 1 keer tanken per week brengt de teller al snel op een 300 euro per maand aan benzine.  Als ik op de site van autogids de kostprijs per kilometer bereken kom ik al snel aan 0.28 euro/km. Evenwel, hoe meer kilometer je doet, hoe goedkoper dit lijkt te worden.

Dus 0.28/km x 158 = 44.24 euro per traject H/T.

Nu is de kostprijs – rekening houdend met een 1000 km ipv 3000 km/maand:

0,40 * 40 (verplaatsing Aalter): 16 euro + trein H/T 11 euro: 27 euro/dag

Een andere reden is om op het gemakje een boek te kunnen lezen. Dat gaat namelijk niet in de auto.

We zijn nu 2 dagen ver en ik krijg al afkickverschijnselen.

  • Van ‘s morgens vroeg al goed op de tijd moeten letten zodat ik zeker op tijd van thuis vertrek richting station Aalter. De trein, als die op tijd is, wacht immers niet.
  • Het is koud om te staan wachten op het perron.
  • Studio Brussel dat regelmatig wegvalt.
  • De mensen zijn nogal nors in de trein. Soms kan er al eens een glimlach af maar meestal is het een blik van ‘heb ik iets van jou aan toch’- als je  goededag zegt.
  • 2 dagen  ver, 2 keer meer dan 10 minuten later aangekomen.
  • Gisteren, terugrit moeten doen met een gehalveerde trein. Overvol dus.
  • Niet kunnen klagen over een auto die je langs rechts voorbij steekt om toch dat plaatsje voor jou in te nemen.
  • de parkeerschijf die niet verzet dient te worden.
  • Ik verlies ongeveer 45 minuten per enkel traject, zijnde 1.30 uur per dag.

 

Met de trein zou je…

Ondertussen doe ik de verplaatsing van en naar het werk nu al een 4-tal maand met de auto.

En afgelopen vrijdag 20/10 was zo één van die dagen dat ik dacht ‘zou ik nu niet beter af zijn om de verplaatsing met de trein te doen’. Het was immers kweetniehoehard aan het regenen, die vrijdagmorgen omstreeks half zes.

En dan kom je na een uur en tien minuten rijden op het werk aan en kijk je nog eens op de website van de Nmbs hoe het nu precies zat met die trein.

Autogewijs:

Vertrek 05.30.

Aankomst tussen 06:35 en 06:45

Gratis parkeren (parkeerschijf niet vergeten) terug in auto rond 15u05 en om 16:10 in Eeklo. (thuis, jongste zoon afhalen of boodschap aan het doen)

Treingewijs:

Optie 1:

Ik zou een trein kunnen nemen in Eeklo om 05.11; Parkeren geen probleem op dit vroege uur.

Hiermee zou ik omstreeks 06.35 in de Noord aankomen. Op moment van opzoeken was er echter 12 minuten vertraging op dat traject. Dus aankomst om 06:47; Neem daar dan nog een 5-tal minuten stappen bij en ik ben iets voor zeven op kantoor.

Hiervoor zou ik dan om 04.50 thuis moeten vertrekken, tien minuten voor het uur hetwelk ik nu uit bed stap.

NO GO. Ik zoek zelfs de terugreis niet meer op.

Optie 2:

Ik rij naar Gent om daar een redelijk dure parkeerplaats te gaan innemen. Trein om 06.11 om dan om 06.48 in Brussel aan te komen. Bij schrijven deze bedraagt de vertraging 5 minuten. Dus terug tegen 7 u op kantoor. Hier zou ik dan op mijn gewone uur kunnen opstaan en tegen half zes thuis vertrekken.

NO GO: het is vrij duur om in Gent te parkeren. En ook ‘s avonds zal het best wel druk zijn om vanaf Gent Sp te vertrekken met de auto.

 

Optie 3:

Zoals voorheen, met de auto naar Aalter, parkeren zal wel lukken op dit vroege uur.

Vertrekken in Aalter om 05:48. Dat moet ongeveer lukken als ik om 05.30 thuis vertrek.

06.48 in Brussel noord. Zonder vertraging. Op moment van schrijven hebben de treinen aalter – Brussel tussen de 10 en 23 minuten vertraging. Iets voor zeven op kantoor dus. Terugreis vangt aan om 15u12 en ik ben om 16:13 in Aalter. (als alles…) Tegn 16.35 in Eeklo.

Deze optie overweeg ik om komende winter te doen. Wel wetende dat een treinrit mij dan 16 euro H/T kost.

 

Felle lichten

Het is nu een 3-tal maand dat ik de verplaatsing naar het werk met de auto doe. Hoewel ik enorme voorstander was om het traject met de trein te doen moet ik daar nu toch op terug komen. Met de auto blijkt dit een ware luxe te zijn. Edoch.

Naast hardnekkige tweedevaksrijders is het ‘s morgens soms vrij lastig rijden. Niet doordat ik om 05.30 nog niet zo goed wakker ben want dat ben ik – meestal – wel, neen, het zijn de lichten van andere weggebruikers die mij wel eens parten spelen.

Vooral lichten die slecht afgesteld staan of lichten van camionettes.  Gelukkig is er dan de nachtstand voor de achteruitkijkspiegels en kan ik, indien nodig, de zijspiegels automatisch inklappen. Vooral dat laatste is ook soms nodig wanneer zo een camionette achter jou staat in de file of aan de verkeerslichten op de Brusselse Keizer Karellaan.

Ligt dit nu aan het ouder worden dat ik daar meer last van heb? Ik dacht niet dat ik daar vroeger veel door gestoord werd.

 

Reistijd

In Juli en Augustus, traditioneel een vrij kalme periode op onze Vlaamse wegen reed ik met de auto van en naar het werk in Brussel.
Zo vertrok ik tegen acht uur en kwam tegen negen aan. Rechtover het werk had ik steeds een niet betalende parkeerplaats.

Er zijn natuurlijk een aantal nadelen om met de auto naar het werk te komen.
– De kostprijs, de auto rijdt nog steeds niet gratis
– Het verkeer op de baan. Velen onder jullie blijven hardnekkig op dat tweede vak rijden.
– De kans op file. Gelukkig heb ik hier weinig tot geen last van gehad gedurende de laaste 14 dagen van Juli en de eerste 14 dagen van Augustus.
– Een krant lezen of een boek lezen gaat niet.
– Koffie! Hoe kan je die in de auto gaan drinken?

Maar de voordelen, die wonnen de strijd:
– Een uurtje naar/van Brussel tegenover 1u40 indien het traject met de trein gedaan wordt.
– De vrijheid van met de auto te zijn. Muziek die altijd speelt, vertrekken op het werk wanneer het uitkomt.
– Niet moeten controleren of de trein op tijd is.
– De geur en het storend lawaai van sommige treinreizigers.

Dat dit niet haalbaar is na de verlofperiode staat buiten kijf. Maar doordat we op het werk over redelijk flexibele uren beschikken dacht ik er over na om reeds om 05.30 naar Brussel te vertrekken.
En deze week, de laatste van Augustus startte ik daarmee.
Opstaan om 05.00 om vervolgens om 05.30 te vertrekken. Ik had evenwel gehoopt dit met de nieuwe auto te kunnen doen, maar die is tot nader order nog steeds niet geleverd, laat staan in productie genomen. Hier moet ik ook een blogpost over neertikken.
Maar goed, ik vertrek dus om 05.30 en tot nu toe ben ik telkens iets voor half zeven in Brussel. Parkeren is geen enkel probleem. Enkel moet ik eraan denken om mijn parkeerschijf te gaan verzetten.
Ik ben niet echt de man van acht uur werken en gedaan, maar het ziet er naar uit dat ik meestal tegen kwart voor drie zal kunnen stoppen. Dat maakt dat ik voor vieren terug thuis ben in tegenstelling tot 18.15 op de dagen waarop ik normaal met de trein ging. Want met de trein is het dus een 80-tal minuten per dag langer onder weg.

Begin van de dag

Bij mij is het meestal dat het eerste uur van de nieuwe dag, die dag maakt of kraakt.
Neem nu vandaag, na een druk weekend, liep de wekker deze morgen om 06.15 af. Tijd om op te staan dus. En dat lukt mij, zoals eerder al meermaals gemeld wonderwel.
Behoorlijk fris stap ik het bed uit en ga de trap af om te koffiemachine in gang te trappen. Ik geef de naar eten smachtende poes eten, doe de radio aan en kijk enigszins verbaasd naar de klok want er weerklinkt nieuws op Studio Brussel. Ha! Het is nog maar goed 06.00 uur. Ik moet het uur van de wekker verkeerd ingesteld hebben bij het vernieuwen van onze slaapkamer dit weekend. Of misschien heeft onze kleinste sloeber weer eens met de knoppekes gespeeld?
Een zee van tijd dus om mij te gaan wassen. Een kwartiertje later ben ik beneden, mijn humeur is best wel goed.
Maar dan begint het. Zoals altijd ga ik vers brood halen. We hebben het geluk dat rechtover ons huis een Total is die brood edm verkoopt. Minder geluk is het feit dat er zo een zeven personen voor mij staan en dat de persoon achter de kassa duidelijk een ochtendhumeur heeft. Ofwel gewoon onhandig is. Het duurt een goede tien minuten eer ik met mijn vers bruin brood terug thuis ben. Onze oprit opgaande controleer ik of de krant in de brievenbus zit. Hm, verdorie geen krant, nochtans is die hier altijd voor 06.15 en het is nu toch al iets over half zeven. Dan maar zonder krant ontbijten. Boterhammen voor op het werk klaarmaken, briefje voor de huisgenoten schrijven en met de auto op naar het station in Aalter. Ik kijk nogmaals in de brievenbus of de krant er nu toch al zou zijn.. Ja hoor, een zucht van opluchting vloeit uit mijn longen. En route.
Vooraleer ik op de Grote Baan kom dient er voorgesorteerd te worden. Sta je links dan zal je de baan oversteken om richting Eeklo centrum te rijden, aan de rechterkant sorteer je voor om richting Maldegem te rijden ‘DUH’. Mijn voorligger sorteerde evenwel rechts voor en stak dan toch zijn linker richtingsaanwijzer aan. U weet waarschijnlijk ook wel dat een straat oversteken een stuk langer kan duren dan gewoon mee te moeten volgen naar de rechterkant.
Op de weg naar het station van Aalter staan er welgeteld 9 verkeerslichten. 8 van die dingen gingen net over tot oranje toen ik er zo een 200 a 300 meter vandaan was. Oproep aan het AWV om een groene stroom in te voeren op de drukke Aalterbaan. Gelukkig heb ik altijd een redelijke marge om tijdig aan het station te geraken, maar je zou op den duur voor minder zenuwen krijgen. 07.17 (5 minuten later dan anders) Aan een plaats op de parking zelf hoef ik, zeker op maandag, niet meer te denken. Dus rijd ik een 300 meter verder om mij daar ergens op een stuk grasveld te parkeren. In snelstaptempo naar het perron waar de trein, op tijd, aangekondigd wordt.
Op twitter post ik dat het eerste uur van de dag, je dag maakt of kraakt. Ik check via swarm in te Aalter en kan de krant beginnen lezen. Ik check 17 minuten te laat in op het werk. De trein had weer last van enig oponthoud. Mogelijks heeft het treinongeval in Leuven van dit weekend er iets mee te maken, niemand die het weet aangezien het personeel bij (korte) vertragingen hier nooit over communiceert.
Half negen, ik neem plaats aan mijn bureau. Koffie halen en we zijn vertrokken voor deze eerste werkdag van de nieuwe week. Blijkt de streaming van de radio niet meer te werken. Echo, geen presentator te horen; kortweg niet aan te horen. Gelukkig is er de iPhone die via de wifi van het werk de radio wel goed uitzendt. Bizar. Maar mede dankzij de Tournée Minérale voel ik mij nu toch best wel goed. De negatieve gedachtenkronkels moesten al snel het onderspit delven voor mijn positieve instelling. Let’s tackle this monday with a smile.